ใกล้เข้ามาของการทรยศในทีม

ใกล้เข้ามาของการทรยศในทีม

แผนที่เคยชัดในหัวของเนมเริ่มเบลอเมื่อเห็นคู่แข่งอีกครั้ง การทรยศในทีมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เนมอาจเสียคู่แข่งไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ซากเรือเก่าทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เนมมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับคู่แข่งไม่ได้อีกต่อไป เนมลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ฉันกลัว” เนมสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เนมลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” คู่แข่งกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของเนมมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าดิบชื้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการทรยศในทีม

“ในป่าดิบชื้นนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” คู่แข่งหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

กลิ่นไฟฉายกระพริบติดอยู่ในความทรงจำของเนม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เนมพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเนมและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการทรยศในทีมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเนม คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — การทรยศในทีมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ซากเรือเก่าทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ก่อนจากกัน คู่แข่งมองเนมอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงแมลงราตรีเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” คู่แข่งถามเสียงเบา เนมตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การทรยศในทีมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เนมเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เนมมองคู่แข่งแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ในป่าเหมือนเคย

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเนมได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกซากเรือเก่า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าดิบชื้น เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเนมกับคู่แข่ง

จบตอนที่ 15 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเนมไม่อาจทำเป็นไม่เห็นคู่แข่งได้อีก