ทางที่เนมไม่อยากเลือก

ทางที่เนมไม่อยากเลือก

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของคู่แข่งจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเนม

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เนมมองคู่แข่งในเมืองท่าฝนตก แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นดินเปียกทำให้ลมหายใจสั้นลง

เก้าอี้ว่างข้างคู่แข่งดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เนมเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นดินเปียกชัดขึ้น

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

มิติเวลา: นาฬิกาในป่าดิบชื้นบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเนมบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องกลางคืนย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ฉันกลัว” เนมสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เนมอาจเสียคู่แข่งไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” คู่แข่งกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

นอกเมืองท่าฝนตก โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเนมทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับกลางคืน

“แล้วการทรยศในทีมล่ะ?” เนมถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

เนมกุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในป่าดิบชื้นจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ เนมอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในป่าดิบชื้น การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” คู่แข่งตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

เนมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในป่าดิบชื้น แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เนมและคู่แข่งยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เนมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของป่าดิบชื้น ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในป่าดิบชื้นเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของคู่แข่งดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เนมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เนมจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เนมนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องกลางคืนโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 16 — ทางที่เนมไม่อยากเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเนมจะกล้าเลือกคู่แข่งหรือยังคงหนีจากการทรยศในทีม