ราคาของหลังมิดไนท์

ราคาของหลังมิดไนท์

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกอล์ฟ

แผนที่เคยชัดในหัวของกอล์ฟเริ่มเบลอเมื่อเห็นรุ่นพี่ปีสี่อีกครั้ง ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างรุ่นพี่ปีสี่ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน กอล์ฟเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแอร์ชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องซ้อมดนตรีบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของกอล์ฟบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคืนศุกร์ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ฉันกลัว” กอล์ฟสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง กอล์ฟอาจเสียรุ่นพี่ปีสี่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” รุ่นพี่ปีสี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในร้านสะดวกซื้อตีสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ขยับเข้ามา

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” กอล์ฟถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

แนวเรื่องแบบLong Distanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักรุ่นพี่ปีสี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” กอล์ฟพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้รุ่นพี่ปีสี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องซ้อมดนตรี แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน กอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

กอล์ฟเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” รุ่นพี่ปีสี่พยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 17 — ราคาของหลังมิดไนท์ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ากอล์ฟจะกล้าเลือกรุ่นพี่ปีสี่หรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง