ตั้นยืนขวางทางเลือก

ตั้นยืนขวางทางเลือก

เงาของรุ่นพี่ปีสี่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้กอล์ฟนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แผนที่เคยชัดในหัวของกอล์ฟเริ่มเบลอเมื่อเห็นรุ่นพี่ปีสี่อีกครั้ง ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างรุ่นพี่ปีสี่ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน กอล์ฟเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงเมโทรโนมชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นผ้าห่มดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของกอล์ฟสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องซ้อมดนตรี ระยะห่างกับรุ่นพี่ปีสี่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันกลัว” กอล์ฟสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง กอล์ฟอาจเสียรุ่นพี่ปีสี่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” รุ่นพี่ปีสี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ขยับเข้ามา

“ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” รุ่นพี่ปีสี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบLong Distanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักรุ่นพี่ปีสี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” กอล์ฟพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นผ้าห่มดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน รุ่นพี่ปีสี่มองกอล์ฟอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงเมโทรโนมเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในห้องซ้อมดนตรีเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ปีสี่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา กอล์ฟกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่กอล์ฟจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 18 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ากอล์ฟไม่อาจทำเป็นไม่เห็นรุ่นพี่ปีสี่ได้อีก