ตอนที่ 13 · 
Liora
ท้องฟ้าเหนืออาณาจักรลูนาเรียมืดลงอย่างรวดเร็ว
พระจันทร์สีเงินที่เคยส่องแสงเหนือเทือกเขาค่อย ๆ ถูกเงาดำกลืนกิน จนเหลือเพียงเสี้ยวบาง ๆ ลอยอยู่กลางความมืด
มังกรทุกตัวบนท้องฟ้าต่างบินหนี
เสียงคำรามและเสียงปีกกระพือดังระงมไปทั่วหุบเขา
ลิเลียนยืนนิ่ง
เธอมองตราพระจันทร์บนข้อมือของตัวเอง
มันกำลังเต้นเป็นจังหวะเหมือนหัวใจ
“ประตูอยู่ในตัวข้า…”
เธอพึมพำ
มังกรสีขาวพยักหน้า
“เลือดของราชินีเซเรน่าเป็นกุญแจ และเจ้าเป็นผู้ถือกุญแจนั้น”
“ถ้าอย่างนั้นมอร์ดราก็จะตามข้าไปทุกที่”
“ใช่”
ลิเลียนกำมือแน่น
“แล้วถ้าข้าตายล่ะ?”
มังกรสีขาวนิ่งไป
อาเรนหันขวับ
“อย่าพูดแบบนั้น”
“ข้าถามจริง ๆ”
ลิเลียนมองเขา
“ถ้าข้าตาย ประตูจะปิดหรือไม่?”
มังกรสีขาวตอบอย่างช้า ๆ
“ไม่”
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบ
“ถ้าอย่างนั้น…”
ลิเลียนสูดหายใจ
“ข้าก็ไม่มีทางหนี”
อาเรนก้าวเข้ามา
“มี”
“อะไร?”
“เราหาวิธีปิดประตู”
“แล้วถ้าทำไม่ได้?”
“ก็หาวิธีใหม่”
“ถ้ายังไม่ได้อีก?”
อาเรนจ้องเธอ
“ก็หาจนกว่าจะได้”
ลิเลียนมองมังกรตรงหน้า
แม้จะรู้ว่าอาเรนเคยทำผิด
แต่ในสายตาคู่นั้นไม่มีความลังเล
มันพร้อมยืนอยู่ข้างเธออีกครั้ง
“ทำไมเจ้าถึงยังช่วยข้า?”
อาเรนเงียบไปครู่หนึ่ง
“เพราะครั้งหนึ่งข้าเคยสัญญากับแม่เจ้า”
“คำสัญญาอย่างเดียว?”
“ไม่”
มันมองเธอ
“เพราะตอนนี้ข้าเลือกเองแล้ว”
ลิเลียนไม่ตอบ
แต่คำพูดนั้นทำให้ความกลัวในใจเธอเบาลงเล็กน้อย
ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังมาจากทางตะวันตก
ภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือน
มังกรสีขาวหันกลับ
“มันมาแล้ว”
เงาดำขนาดมหึมาปรากฏเหนือเทือกเขา
มอร์ดราบินอยู่กลางท้องฟ้า
ปีกของมันบดบังดวงจันทร์เกือบทั้งหมด
“ลิเลียน!”
เสียงคำรามของมันดังไปทั่วอาณาจักร
“เจ้าไม่สามารถซ่อนตัวจากข้าได้”
มังกรสีขาวหันไปหาฝูงมังกร
“ปกป้องเจ้าหญิง!”
มังกรจำนวนมากทะยานขึ้นฟ้า
อาเรนกางปีก
“ลิเลียน ไปกับข้า”
“ไม่”
“อะไรนะ?”
“ถ้าข้าคือประตู มอร์ดราจะตามข้าไปทุกที่”
เธอมองขึ้นไป
“ถ้าพวกเราหนี มังกรตัวอื่นจะต้องตาย”
อาเรนมองเธอนิ่ง
“แล้วเจ้าจะทำอะไร?”
ลิเลียนมองตราบนข้อมือ
“ข้าจะหยุดมัน”
“คนเดียว?”
“ไม่”
เธอมองอาเรน
“กับเจ้า”
มังกรสีดำยิ้ม
“ดี”
ทั้งสองทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
มังกรสีขาวมองตามก่อนออกคำสั่งให้กองทัพมังกรเข้าประจำตำแหน่ง
เสียงคำรามดังก้องไปทั่วลูนาเรีย
สงครามครั้งใหม่กำลังเริ่มต้น
อาเรนบินตรงเข้าหามอร์ดรา
เปลวไฟสีเงินพุ่งออกจากปากของมัน
มอร์ดรายกปีกขึ้นรับ
แรงระเบิดทำให้ท้องฟ้าสว่างวาบ
“เจ้าคิดว่าจะหยุดข้าได้หรือ อาเรน?”
“ไม่”
อาเรนตอบ
“แต่ข้าจะพยายาม”
มันพุ่งเข้าชน
มังกรทั้งสองต่อสู้กันกลางอากาศ
กรงเล็บปะทะเกล็ด
เสียงคำรามสะเทือนไปทั่วภูเขา
ลิเลียนบินตามอยู่ด้านหลัง
เธอไม่ได้มีปีก
แต่พลังของตราพระจันทร์ทำให้ร่างกายลอยอยู่กลางอากาศ
ทันใดนั้น มอร์ดราหันมามองเธอ
ดวงตาสีแดงส่องประกาย
“มาหาข้า”
เสียงของมันดังขึ้นในหัว
“เจ้าต้องการคำตอบไม่ใช่หรือ?”
ลิเลียนชะงัก
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
พระราชวัง
แม่ของเธอ
อาเรน
และสงครามเมื่อสิบแปดปีก่อน
แต่ครั้งนี้ภาพต่างออกไป
เธอเห็นอาเรนกำลังโจมตีมังกรจำนวนมาก
เห็นเซเรน่ากำลังร้องไห้
และเห็นกษัตริย์อัลเดนยืนอยู่ข้างกองทัพมนุษย์
“พวกเขาโกหกเจ้า”
เสียงมอร์ดราดังขึ้น
“แม่ของเจ้าตายเพราะพวกเขา”
ลิเลียนกำมือ
“หยุด”
“เจ้าต้องรู้ความจริง”
“หยุด!”
ภาพเปลี่ยน
เซเรน่าถูกอาเรนจับตัว
ลิเลียนเบิกตากว้าง
“ไม่จริง…”
อาเรนหันมา
“ลิเลียน!”
“เจ้าเคยจับแม่ข้า?”
“ไม่!”
“แต่ข้าเห็น!”
“มันกำลังหลอกเจ้า!”
มอร์ดราหัวเราะ
“ทุกสิ่งที่เจ้าจำได้ล้วนเป็นเรื่องจริง”
ลิเลียนรู้สึกสับสน
ภาพมากมายไหลเข้ามาในหัว
เสียงร้องไห้
เสียงกรีดร้อง
เปลวไฟ
เลือด
และใบหน้าของแม่
“แม่…”
เธอหลับตา
พยายามแยกแยะว่าอะไรจริง อะไรเป็นภาพลวง
แล้วจู่ ๆ เธอก็นึกถึงข้อความบนสร้อย
จงอย่าเชื่อทุกสิ่งที่เจ้าจำได้
ลิเลียนลืมตา
“เจ้าโกหก”
มอร์ดราหยุดชะงัก
“อะไร?”
“ภาพพวกนี้อาจเป็นความจริง”
เธอพูด
“แต่ไม่ใช่ทั้งหมด”
แสงสีเงินเริ่มส่องออกจากร่างของเธอ
“ข้าไม่จำเป็นต้องเชื่อสิ่งที่เจ้าเอามาให้ดู”
มอร์ดราคำราม
“โง่!”
เงาดำพุ่งเข้าใส่เธอ
อาเรนเข้ามาขวาง
กรงเล็บของมอร์ดราฟาดเข้าที่ร่างของอาเรนเต็มแรง
อาเรนกระเด็นไปหลายร้อยเมตร
“อาเรน!”
ลิเลียนพุ่งตาม
มังกรสีดำกำลังร่วงลงจากท้องฟ้า
ลิเลียนคว้าตัวมันไว้ด้วยพลังของตราพระจันทร์
“จับข้าไว้!”
อาเรนกางปีก
ทั้งสองหยุดกลางอากาศ
“ข้าไม่เป็นไร”
“เจ้าเลือดออก!”
“ข้าเคยเจ็บกว่านี้”
“ข้าไม่สน!”
ลิเลียนตะโกน
“ข้าไม่อยากเสียเจ้าไปอีกคน”
อาเรนมองเธอ
แววตาของมันอ่อนลง
“ลิเลียน…”
“อะไร?”
“เจ้าพูดเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด”
ลิเลียนนิ่ง
“แม่เคยพูดแบบนี้หรือ?”
อาเรนยิ้ม
“นางเคยบอกข้าว่า ต่อให้ทั้งโลกต้องการให้นางยอมแพ้ นางก็จะไม่ยอม ถ้ายังมีใครสักคนที่ต้องปกป้อง”
ลิเลียนมองตราพระจันทร์
แสงเริ่มสว่างขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะไม่ยอมแพ้”
เธอหันไปมองมอร์ดรา
“แต่ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า”
มอร์ดราหัวเราะ
“เจ้าจะทำอะไรได้?”
“ข้าจะปิดประตู”
“ประตูอยู่ในตัวเจ้า!”
“ใช่”
ลิเลียนยกมือขึ้น
“เพราะฉะนั้น ข้าจะเปิดมันให้สุด”
อาเรนเบิกตากว้าง
“ลิเลียน อย่า!”
สายเกินไป
ตราพระจันทร์ส่องแสงสีเงินเจิดจ้า
วงแหวนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า
รอยแยกสีดำเริ่มเปิดออกกลางอากาศ
มอร์ดราหัวเราะด้วยความยินดี
“ในที่สุด!”
แต่รอยยิ้มของมันค่อย ๆ หายไป
เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่หลังประตู…
ไม่ใช่ความมืด
แต่เป็นดวงตาสีเงินคู่หนึ่ง
ดวงตาที่ใหญ่กว่าภูเขา
อาเรนมองสิ่งนั้นด้วยความตกตะลึง
“เป็นไปไม่ได้…”
ลิเลียนหันไปหาเขา
“อะไร?”
อาเรนพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
“นั่นไม่ใช่ประตู”
“แล้วมันคืออะไร?”
มังกรสีดำมองดวงตาคู่นั้น
“มันคือผู้พิทักษ์ที่หลับใหลอยู่หลังประตู”
และทันใดนั้น…
เสียงของสิ่งมีชีวิตโบราณก็ดังขึ้นทั่วลูนาเรีย
“ในที่สุด…ทายาทของข้าก็กลับมา”
ลิเลียนเบิกตากว้าง
มอร์ดราถอยหลังเป็นครั้งแรก
และทั้งอาณาจักรก็เงียบงัน
เพราะไม่มีใครคาดคิดว่า…
สิ่งที่อยู่หลังประตูจะน่ากลัวกว่าราชามังกรเงาเสียอีก
จบตอนที่ 13
ความคิดเห็น
0