ตอนที่ 14 · 
Liora
เสียงของสิ่งมีชีวิตโบราณยังคงก้องอยู่ทั่วท้องฟ้า
“ในที่สุด…ทายาทของข้าก็กลับมา”
ลิเลียนมองดวงตาสีเงินคู่มหึมาที่อยู่หลังวงแหวนแห่งแสง ร่างของมันยังถูกซ่อนอยู่ในความมืด แต่เพียงแค่สายตาก็ทำให้มังกรทุกตัวในลูนาเรียหยุดนิ่ง
แม้แต่มอร์ดราเองก็ยังถอยหลัง
“เป็นไปไม่ได้…”
ราชามังกรเงาพึมพำ
อาเรนบินเข้ามาข้างลิเลียน
“ปิดประตู”
“แต่เจ้าบอกให้ข้าเปิดมัน”
“ข้าไม่รู้ว่าจะมีบางสิ่งอยู่หลังประตู”
“แล้วเราจะทำอย่างไร?”
อาเรนมองดวงตาคู่นั้น
“เราต้องรู้ก่อนว่ามันเป็นมิตรหรือศัตรู”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น
“คำถามนั้นไม่มีความหมาย”
เสียงโบราณตอบ
“ข้าไม่ได้เป็นทั้งสองอย่าง”
ลิเลียนขมวดคิ้ว
“ถ้าอย่างนั้นท่านคืออะไร?”
“ผู้เฝ้าดู”
“เฝ้าดูอะไร?”
“การเริ่มต้นและจุดจบของทุกสิ่ง”
ทันใดนั้น แสงสีเงินก็แผ่กระจายออกจากวงแหวน
ร่างขนาดมหึมาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านประตู
มังกรโบราณตัวนั้นมีเกล็ดสีเงินสว่างราวกับแสงจันทร์ เขายาวโค้งขึ้นไปด้านหลัง ดวงตาสีเงินไม่มีความดุร้าย แต่กลับเต็มไปด้วยความเก่าแก่จนทำให้ลิเลียนรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าบางสิ่งที่มีอายุยาวนานกว่าประวัติศาสตร์ของมนุษย์
มังกรสีขาวที่อยู่ด้านล่างคุกเข่าลงทันที
“องค์อาราเซีย…”
มังกรตัวอื่นคุกเข่าตาม
แม้แต่อาเรนก็ลดศีรษะลง
ลิเลียนกลับยืนนิ่ง
มังกรโบราณมองเธอ
“เจ้าไม่ต้องคุกเข่า”
“ทำไม?”
“เพราะเลือดของเจ้าไม่ได้อยู่ใต้คำสั่งของข้า”
ลิเลียนยิ่งสับสน
“ข้าเป็นใครกันแน่?”
อาราเซียมองเธออย่างเงียบงัน
“เจ้าเป็นลูกของเซเรน่า”
“ข้ารู้”
“และเป็นทายาทของสายเลือดจันทรา”
“มันหมายความว่าอะไร?”
“หมายความว่า เจ้าสามารถเลือกชะตาของทั้งสองโลกได้”
มอร์ดรากางปีก
“อย่าเชื่อนาง!”
เสียงคำรามของมันทำให้พื้นดินสั่น
“นางต้องการใช้เด็กคนนี้เพื่อยึดลูนาเรีย”
อาราเซียหันไปมอง
เพียงสายตาเดียว เงามืดรอบตัวมอร์ดราก็สั่นไหว
“มอร์ดรา”
เสียงนั้นเรียบเฉย
“เจ้าลืมแล้วหรือว่าเหตุใดข้าจึงผนึกเจ้าไว้”
มอร์ดรากัดฟัน
“ข้าไม่ใช่ผู้ทรยศ”
“เจ้าไม่ได้ทรยศเพราะต้องการอำนาจ”
อาราเซียกล่าว
“แต่เพราะเจ้ากลัวการสูญเสีย”
มอร์ดราชะงัก
“เจ้ากลัวว่ามังกรจะสูญพันธุ์ จึงพยายามใช้เงามืดเพื่อเพิ่มพลังให้พวกมัน”
“ข้าทำเพื่อช่วยพวกเรา!”
“และเจ้าก็ทำลายพวกเรา”
ความเงียบปกคลุมทั่วท้องฟ้า
ลิเลียนเริ่มเข้าใจ
สงครามครั้งนี้อาจไม่ได้เริ่มต้นจากความชั่วร้าย
แต่มาจากความกลัว
มอร์ดรากลัวว่ามังกรจะสูญพันธุ์
มนุษย์กลัวมังกร
และความกลัวของทั้งสองฝ่ายทำให้เกิดสงคราม
“ถ้าอย่างนั้น…”
ลิเลียนพูดขึ้น
“มอร์ดราไม่ได้ต้องการทำลายโลก?”
อาราเซียมองเธอ
“เขาต้องการรักษาสิ่งที่เขารัก”
“แต่เลือกวิธีผิด”
“ใช่”
ลิเลียนหันไปมองมอร์ดรา
ราชามังกรเงาไม่ได้ตอบ
เพียงหลบสายตา
เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาไม่เหมือนสัตว์ประหลาด
แต่เหมือนใครบางคนที่กำลังสูญเสียสิ่งสำคัญไปนานแสนนาน
“แล้วแม่ข้าล่ะ?”
อาราเซียเงียบ
“เซเรน่าอยู่ที่ไหน?”
คำถามนั้นทำให้ท้องฟ้าเงียบสนิท
ในที่สุดอาราเซียจึงตอบ
“นางยังมีชีวิต”
หัวใจของลิเลียนเต้นแรง
“จริงหรือ?”
“แต่ไม่ได้อยู่ในโลกที่เจ้ารู้จัก”
“หมายความว่าอะไร?”
“เมื่อสิบแปดปีก่อน เซเรน่าใช้ชีวิตของนางเป็นผนึกเพื่อหยุดมอร์ดรา”
“นางจึงติดอยู่ระหว่างสองโลก”
ลิเลียนกำสร้อยคอแน่น
“ข้าจะช่วยนางได้ไหม?”
“ได้”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้ลิเลียนเงยหน้าขึ้น
“อย่างไร?”
“เจ้าต้องเดินทางไปยังหอคอยจันทรา”
อาราเซียชี้ไปยังภูเขาที่สูงที่สุดในลูนาเรีย
บนยอดเขามีหอคอยสีเงินตั้งอยู่ท่ามกลางเมฆ
“ที่นั่นคือสถานที่ซึ่งเซเรน่าผนึกตัวเอง”
“แล้วถ้าข้าไปถึง?”
“เจ้าจะต้องเลือก”
“เลือกอะไร?”
“ช่วยแม่ของเจ้า หรือปิดประตูระหว่างสองโลกตลอดกาล”
ลิเลียนนิ่ง
“ข้าทำทั้งสองอย่างไม่ได้หรือ?”
อาราเซียไม่ตอบทันที
“ทุกสิ่งมีราคา”
คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้ง
อาเรนบินเข้ามาใกล้
“เราจะหาทางที่สาม”
อาราเซียมองมัน
“เจ้ายังเหมือนเดิม”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“เจ้ามักเชื่อว่าทุกปัญหาต้องมีทางออก”
อาเรนตอบ
“แล้วมันไม่จริงหรือ?”
“บางครั้งไม่มี”
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง”
ลิเลียนหันไปมองอาเรน
เธอไม่รู้ว่าทางเลือกที่สามมีอยู่จริงหรือไม่
แต่ครั้งนี้เธอไม่อยากเลือกจากสิ่งที่คนอื่นกำหนดให้อีกแล้ว
“ข้าจะไปหอคอยจันทรา”
มังกรสีขาวคุกเข่าลง
“ข้าจะนำทาง”
แต่ก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง เสียงคำรามของมอร์ดราก็ดังขึ้น
“ไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น!”
เงาดำพุ่งออกจากร่างของมัน
แต่ครั้งนี้เงามืดไม่ได้โจมตีลิเลียน
มันพุ่งเข้าหาอาราเซีย
มังกรโบราณยกปีกขึ้นรับ
ตูม!
แรงระเบิดทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือน
อาราเซียถูกผลักถอยไปหลายร้อยเมตร
ลิเลียนเบิกตากว้าง
“อาราเซีย!”
มอร์ดราคำราม
“ข้ารอมานานนับพันปี!”
เงาดำเริ่มขยายตัว
“ข้าจะไม่ยอมกลับไปอยู่ในความมืดอีก!”
มังกรจำนวนมากพุ่งเข้าต่อสู้
ท้องฟ้ากลายเป็นสนามรบในทันที
อาเรนหันมาหาลิเลียน
“ไป!”
“แล้วเจ้า?”
“ข้าจะถ่วงเวลาให้”
“ไม่!”
“ลิเลียน ฟังข้า”
อาเรนมองเธอด้วยสายตาจริงจัง
“ถ้าเจ้าอยากช่วยแม่ เจ้าต้องไปถึงหอคอย”
ลิเลียนลังเล
“แต่ข้าไม่อยากทิ้งเจ้า”
“เจ้ากำลังทำสิ่งที่แม่ของเจ้าทำเมื่อสิบแปดปีก่อน”
“อะไร?”
“เลือกช่วยทุกคน แม้ตัวเองจะต้องเสี่ยง”
ลิเลียนกำมือ
“ข้าจะกลับมา”
อาเรนยิ้ม
“ข้าจะรอ”
เธอหันหลังและบินตามมังกรสีขาวไปยังเทือกเขา
แต่ก่อนจะจากไป เธอได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
เป็นเสียงของแม่
“ลิเลียน…อย่ามาที่นี่”
เธอหยุดกลางอากาศ
“แม่?”
เสียงนั้นสั่นไหว
“ถ้าเจ้ามาถึงหอคอย…อย่าเปิดประตูชั้นที่สาม”
ลิเลียนขมวดคิ้ว
“ทำไม?”
ไม่มีคำตอบ
มีเพียงประโยคสุดท้ายที่ดังขึ้นแผ่วเบา
“เพราะสิ่งที่อยู่หลังประตูนั้น…คือความจริงที่ข้าไม่เคยกล้าบอกเจ้า”
ลิเลียนมองหอคอยจันทราที่อยู่ไกลออกไป
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า…
บางทีสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในลูนาเรียอาจไม่ใช่มอร์ดรา
แต่อาจเป็นความจริงเกี่ยวกับตัวเธอเอง
จบตอนที่ 14
ความคิดเห็น
0