ตอนที่ 15 · 
Liora
หอคอยจันทราตั้งตระหง่านอยู่เหนือเทือกเขา
ยิ่งลิเลียนเข้าใกล้ อากาศรอบตัวก็ยิ่งเย็นลง แสงสีเงินจากยอดหอคอยทอดยาวลงมาตามพื้นราวกับกำลังนำทาง
มังกรสีขาวบินนำหน้า ก่อนลดระดับลงตรงหน้าประตูหิน
“ที่นี่ไม่มีใครเข้าไปมานานแล้ว”
ลิเลียนมองประตู
“แม่ของข้าอยู่ข้างใน?”
“นางถูกผนึกอยู่ในชั้นบนสุด”
“แล้วทำไมแม่ถึงเตือนข้าไม่ให้เปิดประตูชั้นที่สาม?”
มังกรสีขาวนิ่งไป
“เพราะชั้นนั้นไม่ควรถูกเปิด”
“ทำไม?”
“ข้าไม่รู้”
คำตอบนั้นทำให้ลิเลียนถอนหายใจ
“ทุกคนในโลกนี้ชอบพูดว่าไม่รู้”
เธอผลักประตู
ประตูหินเปิดออกอย่างง่ายดาย
ภายในหอคอยไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย
ผนังเต็มไปด้วยภาพวาดโบราณ
ภาพมังกรสีเงินบินอยู่เหนือเมือง
ภาพมนุษย์ยืนเคียงข้างมังกร
และภาพหญิงสาวคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กทารก
ลิเลียนหยุดทันที
“นั่นแม่”
มังกรสีขาวมองภาพ
“ใช่”
แต่สิ่งที่ทำให้ลิเลียนแปลกใจคือ ในภาพนั้น เซเรน่าไม่ได้สวมชุดของราชินี
นางสวมเกราะสีเงิน
และข้างกายนางมีมังกรสีดำตัวหนึ่ง
อาเรน
ลิเลียนเดินเข้าไปใกล้
ใต้ภาพมีข้อความโบราณ
“ผู้พิทักษ์แห่งจันทรา ผู้ถือสายเลือดสองโลก”
“สายเลือดสองโลก…”
ลิเลียนพึมพำ
ทันใดนั้น ตราพระจันทร์บนข้อมือก็ส่องแสง
ภาพบนผนังเริ่มเคลื่อนไหว
เสียงของเซเรน่าดังขึ้น
“หากลูกกำลังเห็นภาพนี้ แสดงว่าลูกมาถึงลูนาเรียแล้ว”
ลิเลียนเบิกตากว้าง
“แม่…”
ภาพของเซเรน่าหันมามองตรงมายังเธอ
“ข้าไม่รู้ว่าลูกจะได้พบความจริงเมื่อไร แต่ข้าหวังว่าถึงวันนั้น ลูกจะเข้มแข็งพอที่จะยอมรับมัน”
ภาพเปลี่ยน
เซเรน่ายืนอยู่ท่ามกลางมังกรจำนวนมาก
ข้างกายนางคือกษัตริย์อัลเดน
“พ่อก็รู้เรื่องนี้ด้วย…”
ลิเลียนพูดเบา ๆ
เสียงของเซเรน่าดังต่อ
“ลูกไม่ได้เป็นเพียงเจ้าหญิงแห่งเอเลนดร้า”
ภาพของทารกลิเลียนปรากฏขึ้น
“และไม่ได้เป็นเพียงผู้สืบสายเลือดของลูนาเรีย”
แสงสีเงินและเงาสีดำหมุนรอบตัวเด็ก
“ลูกคือผู้ถือสายเลือดสองโลก”
ลิเลียนถอยหลัง
“มนุษย์และมังกร…”
เซเรน่าพูดต่อ
“เมื่อหลายร้อยปีก่อน มนุษย์และมังกรเคยอยู่ร่วมกัน”
ภาพเมืองปรากฏขึ้น
มนุษย์เดินเคียงข้างมังกร
เด็ก ๆ ขี่มังกรบินเหนือท้องฟ้า
ไม่มีสงคราม
ไม่มีความหวาดกลัว
“แต่เมื่อราชามังกรเงาถือกำเนิด พลังของเขาทำให้เกิดความหวาดกลัว”
ภาพเปลี่ยนเป็นสงคราม
“มนุษย์เริ่มกลัวมังกร”
“มังกรเริ่มกลัวมนุษย์”
“และความกลัวกลายเป็นสงคราม”
ลิเลียนมองภาพเหล่านั้นอย่างเงียบงัน
“แต่มีคนกลุ่มหนึ่งเชื่อว่า ทั้งสองเผ่าพันธุ์สามารถอยู่ร่วมกันได้”
ภาพของหญิงสาวกับชายหนุ่มปรากฏขึ้น
หนึ่งคนเป็นมนุษย์
อีกคนเป็นมังกร
พวกเขายืนเคียงข้างกัน
“สายเลือดของพวกเขาคือจุดเริ่มต้นของผู้พิทักษ์แห่งจันทรา”
ลิเลียนแตะสร้อยของแม่
“นั่นคือสายเลือดของข้า?”
ภาพเซเรน่าพยักหน้า
“ใช่”
ทันใดนั้น พื้นหอคอยสั่นสะเทือน
เสียงระเบิดดังมาจากด้านนอก
มังกรสีขาวหันไปมองหน้าต่าง
“มอร์ดรา”
ลิเลียนรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง
ไกลออกไป เงาดำกำลังเคลื่อนตัวผ่านภูเขา
และท่ามกลางกองทัพมังกรสีดำ…
เธอมองเห็นอาเรน
มันกำลังต่อสู้กับมังกรจำนวนมาก
“อาเรน!”
ลิเลียนกำลังจะบินออกไป
มังกรสีขาวขวางไว้
“ไม่ได้!”
“เขากำลังถูกโจมตี!”
“ถ้าเจ้าลงไปตอนนี้ มอร์ดราจะตามเจ้าได้”
ลิเลียนกำหมัด
“แล้วให้เขาสู้คนเดียวหรือ?”
“อาเรนรู้ว่ากำลังทำอะไร”
“แต่เขาอาจตาย!”
มังกรสีขาวมองเธอ
“นั่นคือสิ่งที่เขาเลือก”
ลิเลียนเงียบ
เธอเกลียดคำพูดนั้น
เพราะมันฟังเหมือนทุกคนกำลังยอมรับว่าการสูญเสียเป็นเรื่องปกติ
“ข้าไม่ยอมรับ”
เธอพูด
“ข้าไม่ยอมให้ใครเลือกตายแทนข้าอีกแล้ว”
เธอเดินขึ้นบันได
“เราจะขึ้นไปหาแม่”
ชั้นหนึ่งไม่มีสิ่งใด
ชั้นสองเป็นห้องโถงขนาดใหญ่
แต่เมื่อมาถึงชั้นสาม ลิเลียนกลับหยุด
ประตูสีดำตั้งอยู่ตรงหน้า
ไม่มีลูกบิด
มีเพียงตรารูปพระจันทร์
เธอนึกถึงคำเตือนของแม่
อย่าเปิดประตูชั้นที่สาม
มังกรสีขาวหยุดอยู่ด้านหลัง
“เราควรขึ้นไปชั้นบนสุด”
ลิเลียนมองประตู
“แต่แม่ไม่ต้องการให้ข้าเปิดมัน”
“ใช่”
“เพราะข้างในมีบางอย่างที่แม่กลัว”
“อาจเป็นเช่นนั้น”
ลิเลียนยื่นมือออกไป
ตราพระจันทร์ตอบสนองทันที
“อย่า!”
มังกรสีขาวร้อง
แต่ประตูเปิดออกแล้ว
ความมืดไหลออกมาจากด้านใน
ลิเลียนมองเข้าไป
ไม่มีสัตว์ประหลาด
ไม่มีสมบัติล้ำค่า
มีเพียงห้องเล็ก ๆ
และกระจกบานหนึ่ง
เธอเดินเข้าไปใกล้
ในกระจกไม่ใช่เงาของเธอ
แต่เป็นภาพเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
เด็กคนนั้นมีดวงตาสีเงิน
และมีเขาเล็ก ๆ บนศีรษะ
ลิเลียนถอยหลัง
“นั่น…ข้า?”
ภาพเปลี่ยน
เด็กคนนั้นกำลังยืนอยู่ข้างเซเรน่า
และเซเรน่ากำลังร้องไห้
“แม่…”
ลิเลียนยื่นมือแตะกระจก
ทันใดนั้น ความทรงจำก็ไหลเข้าสู่หัว
เธอเห็นคืนหนึ่งเมื่อสิบแปดปีก่อน
ทารกน้อยกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเซเรน่า
กษัตริย์อัลเดนยืนอยู่ตรงหน้า
และอาเรนอยู่ข้างประตู
เซเรน่าพูด
“เราต้องลบความทรงจำของนาง”
อัลเดนส่ายหน้า
“นางยังเด็กเกินไป”
“ถ้าไม่ทำ มอร์ดราจะตามหานางพบ”
“แต่ถ้าลบความทรงจำทั้งหมด นางจะลืมแม้กระทั่งเจ้า”
เซเรน่าหลับตา
“ข้ารู้”
น้ำตาไหลลงบนใบหน้า
“แต่วันหนึ่ง นางจะต้องเลือกด้วยตัวเอง”
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง
เซเรน่าก้มลงจูบหน้าผากเด็กน้อย
“แม่ขอโทษนะ ลิเลียน”
“เมื่อถึงเวลาที่ลูกจำทุกอย่างได้…”
นางกระซิบ
“อย่าเลือกมนุษย์เพียงเพราะเจ้ากลัวมังกร”
ภาพดับลง
ลิเลียนยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว
แม่ไม่ได้ต้องการให้เธอเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
เซเรน่าต้องการให้เธอเลือกสิ่งที่ถูกต้อง
ไม่ใช่สิ่งที่ง่ายที่สุด
มังกรสีขาวเดินเข้ามาใกล้
“เจ้าพร้อมแล้วหรือยัง?”
ลิเลียนเช็ดน้ำตา
“ข้ายังไม่พร้อม”
เธอมองประตูชั้นบนสุด
“แต่ข้าจะไป”
ทั้งสองเดินขึ้นไป
เมื่อประตูชั้นบนเปิดออก แสงสีเงินก็สาดเข้ามา
กลางห้องมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่
ผมสีเงิน
ชุดสีขาว
และดวงตาที่ลิเลียนจำได้ไม่มีวันลืม
“แม่…”
เซเรน่าหันมา
น้ำตาไหลทันที
“ลิเลียน”
ลูกสาววิ่งเข้าไปกอดแม่
แต่กลับผ่านร่างของนางไป
ลิเลียนชะงัก
“แม่?”
เซเรน่ายิ้มทั้งน้ำตา
“ข้าอยากกอดลูกเหลือเกิน”
“ทำไมข้าถึงแตะท่านไม่ได้?”
“เพราะนี่ไม่ใช่ร่างของข้า”
“แล้วร่างของท่านอยู่ที่ไหน?”
เซเรน่ามองไปยังหน้าต่าง
ไกลออกไป เงาดำกำลังปกคลุมท้องฟ้า
“อยู่กับมอร์ดรา”
ลิเลียนเบิกตากว้าง
“อะไรนะ?”
เซเรน่าหันกลับมา
“เมื่อสิบแปดปีก่อน ข้าไม่ได้เพียงผนึกมอร์ดรา”
เธอพูดด้วยเสียงสั่น
“ข้าผนึกตัวเองไว้ในร่างของมันด้วย”
ลิเลียนนิ่งงัน
“ถ้าอย่างนั้น…”
เซเรน่าพยักหน้า
“ถ้าเจ้าต้องการช่วยข้า”
นางมองลูกสาว
“เจ้าต้องเอาชนะมอร์ดราโดยไม่ฆ่าเขา”
“เพราะถ้ามอร์ดราตาย…”
เซเรน่าหลับตา
“ข้าจะตายไปพร้อมกับเขา”
ลิเลียนกำมือแน่น
เธอเพิ่งเข้าใจว่า การช่วยแม่ของเธออาจหมายถึงการช่วยศัตรูที่ทั้งสองโลกเกลียดชังไปพร้อมกัน
และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เซเรน่าพูดมาตลอดว่า…
อย่าเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
เพราะทางเดียวที่จะชนะสงครามครั้งนี้
คือการทำให้ไม่มีใครต้องเป็นศัตรูกันอีก
จบตอนที่ 15
ความคิดเห็น
0