แผนสำรองของเพื่อนร่วมชั้น

แผนสำรองของเพื่อนร่วมชั้น

ประตูห้องซ้อมดนตรีเปิดออกก่อนที่พีทจะพร้อม กัปตันทีมยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บเสียอีก

มิติสถานที่: ห้องซ้อมดนตรีไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่กัปตันทีมเคยยืน และพีทรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง พีทรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของกัปตันทีมทาบยาวบนพื้น พีทจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สนามซ้อมหลังคณะอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” กัปตันทีมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพีทออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างพีทกับกัปตันทีมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” กัปตันทีมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของกัปตันทีมชัดเกินไป และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในอกของพีทมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสนามซ้อมหลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งกัปตันทีมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บ

กลิ่นฝนกระทบกระจกติดอยู่ในความทรงจำของพีท แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บล่ะ?” พีทถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพีท คืนนี้ชัดเจนว่ากัปตันทีมไม่ได้มาแบบสุ่ม — อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” พีทพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้กัปตันทีมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของกัปตันทีมชัดเกินไป และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในสนามซ้อมหลังคณะ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน พีทและกัปตันทีมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

กัปตันทีมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนพีทได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 11 — แผนสำรองของเพื่อนร่วมชั้น ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าพีทจะกล้าเลือกกัปตันทีมหรือยังคงหนีจากอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บ