เมื่อสนามซ้อมหลังคณะไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อสนามซ้อมหลังคณะไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่กัปตันทีมยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต พีทมองกัปตันทีมในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นฝนกระทบกระจกทำให้ลมหายใจสั้นลง

เก้าอี้ว่างข้างกัปตันทีมดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พีทเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นฝนกระทบกระจกชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นฝนกระทบกระจกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน พีทจึงพูดสั้นลง ขณะที่กัปตันทีมฟังมากขึ้น

“ฉันกลัว” พีทสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พีทอาจเสียกัปตันทีมไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” กัปตันทีมกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

นอกสตูดิโอชั้นดาดฟ้า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของกัปตันทีมปนกับเพื่อนร่วมทีม

“ในสนามซ้อมหลังคณะนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” กัปตันทีมหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

พีทกุมมือแน่น ภาพของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงกัปตันทีม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามซ้อมหลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามซ้อมหลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ กัปตันทีมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” กัปตันทีมตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน กัปตันทีมมองพีทอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสนามซ้อมหลังคณะ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพีทกับกัปตันทีม

กลิ่นฝนกระทบกระจกยังไม่จาง พีทสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสตูดิโอชั้นดาดฟ้าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงเมโทรโนม — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พีทได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่กัปตันทีมมองไปทางหน้าต่างของสนามซ้อมหลังคณะ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 12 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าพีทไม่อาจทำเป็นไม่เห็นกัปตันทีมได้อีก