ตอนที่ 1 · 
แสงอ่อน
จุดเล็กๆ ที่หอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนทุกอย่าง
สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เจมส์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย
ฝนเพิ่งหยุดที่ห้องซ้อมดนตรี แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เจมส์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของมายด์ข้ามมาจากอีกฟาก
เก้าอี้ว่างข้างมายด์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เจมส์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นผ้าห่มชัดขึ้น
คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่
มิติสถานที่: ห้องซ้อมดนตรีไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่มายด์เคยยืน และเจมส์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต
“เจมส์… ทำไมถึงเงียบ?” มายด์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นผ้าห่ม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”
สายตาแรกชนกันในห้องซ้อมดนตรี ทำให้เจมส์รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้
“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เจมส์พยายามยิ้ม “ในหอพักมหาวิทยาลัยนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”
กลิ่นแสงไฟหอพักติดอยู่ในความทรงจำของเจมส์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง
“ถ้าฉันขอเวลา…” มายด์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”
ในอกของเจมส์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมายด์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าระยะห่างที่เลือกเอง
บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเจมส์ คืนนี้ชัดเจนว่ามายด์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ระยะห่างที่เลือกเองดึงทั้งคู่มาเจอกัน
เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มายด์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่
ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเจมส์และมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น
ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เจมส์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี
ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องซ้อมดนตรี แล้วยังไม่ได้รักษา
เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เจมส์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่มายด์มองไปทางหน้าต่างของหอพักมหาวิทยาลัย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป
แสงในหอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของมายด์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เจมส์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า
บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เจมส์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ
จบตอนที่ 1 — จุดเล็กๆ ที่หอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนทุกอย่าง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่
ความคิดเห็น
0