คำสุดท้ายที่ห้องซ้อมดนตรี

คำสุดท้ายที่ห้องซ้อมดนตรี

ฝนเพิ่งหยุดที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เจมส์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของมายด์ข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เจมส์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้มายด์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในร้านสะดวกซื้อตีสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเจมส์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้มายด์

มายด์ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เจมส์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นผ้าห่ม

“เจมส์… ทำไมถึงเงียบ?” มายด์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นซักผ้า “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” เจมส์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เจมส์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และระยะห่างที่เลือกเองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของเจมส์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมายด์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าระยะห่างที่เลือกเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เจมส์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มายด์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นกลิ่นผ้าห่มติดอยู่ในความทรงจำของเจมส์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเจมส์ คืนนี้ชัดเจนว่ามายด์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ระยะห่างที่เลือกเองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เจมส์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเจมส์ไว้กับคำถามเรื่องระยะห่างที่เลือกเองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของมายด์ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เจมส์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 2 — ปมของระยะห่างที่เลือกเองยังคุกรุ่น และมายด์จะกลับมาในจังหวะที่เจมส์คาดไม่ถึง