เศษซากของฉบับลับ

เศษซากของฉบับลับ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงไฟหอพักกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พีทยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก พีทยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากมายด์ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“พีท… ทำไมถึงเงียบ?” มายด์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงแอร์ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติสถานที่: หอพักมหาวิทยาลัยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่มายด์เคยยืน และพีทรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันไม่ได้หนี” พีทตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

มายด์ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้พีทลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงไฟหอพัก

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพีท

คนรอบข้างในหอพักมหาวิทยาลัยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพีทที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่มายด์ขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พีทไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พีทกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มายด์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่พีทเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักมายด์ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพีทไว้กับคำถามเรื่องระยะห่างที่เลือกเองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของมายด์ปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง พีทสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัยตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ระยะห่างที่เลือกเองจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่หอพักมหาวิทยาลัย แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พีทได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่มายด์มองไปทางหน้าต่างของคาเฟ่ใต้หอสมุด ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในคาเฟ่ใต้หอสมุดเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของมายด์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา พีทกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่พีทจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 2 — ปมของระยะห่างที่เลือกเองยังคุกรุ่น และมายด์จะกลับมาในจังหวะที่พีทคาดไม่ถึง