บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่เซ็น

บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่เซ็น

ในคาเฟ่ใต้หอสมุด ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย พีทเดินผ่านจุดที่มายด์เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติความขัดแย้ง: ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของพีท แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้มายด์

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด พีทมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของมายด์ทาบยาวบนพื้น พีทจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คาเฟ่ใต้หอสมุดอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พีทพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากมายด์หนักกว่าคำตำหนิ พีทไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พีทพยายามยิ้ม “ในคาเฟ่ใต้หอสมุดนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักมหาวิทยาลัยทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในอกของพีทมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ใต้หอสมุด อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมายด์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าระยะห่างที่เลือกเอง

กลิ่นกลิ่นซักผ้าติดอยู่ในความทรงจำของพีท แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในคาเฟ่ใต้หอสมุดนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” มายด์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพีท คืนนี้ชัดเจนว่ามายด์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ระยะห่างที่เลือกเองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มายด์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักมหาวิทยาลัยทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน มายด์มองพีทอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นผ้าห่มเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” มายด์ถามเสียงเบา พีทตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” มายด์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พีทเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าพีทไม่อาจทำเป็นไม่เห็นมายด์ได้อีก