คืนที่พีทเกือบสารภาพ

คืนที่พีทเกือบสารภาพ

ประตูสตูดิโอชั้นดาดฟ้าเปิดออกก่อนที่พีทจะพร้อม มายด์ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าระยะห่างที่เลือกเองเสียอีก

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างพีทกับมายด์กว้างขึ้นทีละนิ้ว

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพีท

มิติร่างกาย: มือของพีทสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่ใต้หอสมุด ระยะห่างกับมายด์เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” มายด์พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพีทออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ พีทลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับมายด์

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” มายด์ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเรา”

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พีทไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” พีทถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

คนรอบข้างในสตูดิโอชั้นดาดฟ้ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพีทที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่มายด์ขยับเข้ามา

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มายด์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ความกลัวยังอยู่ แต่พีทเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักมายด์ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในคาเฟ่ใต้หอสมุด แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน พีทและมายด์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

พีทเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” มายด์พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” มายด์ถามเสียงเบา พีทตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” มายด์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พีทเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 8 — คืนที่พีทเกือบสารภาพ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าพีทจะกล้าเลือกมายด์หรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง