ทางเดินต่อหลังคำนิยามของเรา

ทางเดินต่อหลังคำนิยามของเรา

เงาของตั้นเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แบงค์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงเมโทรโนม แบงค์ยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากตั้น คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เก้าอี้ว่างข้างตั้นดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แบงค์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงเมโทรโนมชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงเมโทรโนมดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับตั้นไม่ได้อีกต่อไป แบงค์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“แบงค์… ทำไมถึงเงียบ?” ตั้นถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงเมโทรโนม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในคาเฟ่ใต้หอสมุด ทำให้แบงค์รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” แบงค์พยายามยิ้ม “ในหอพักมหาวิทยาลัยนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแบงค์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

“ในหอพักมหาวิทยาลัยนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ตั้นหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แบงค์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่แบงค์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” แบงค์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงเมโทรโนมดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแบงค์และตั้นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ตั้นมองแบงค์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงเมโทรโนมเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในหอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของตั้นดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แบงค์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่แบงค์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แบงค์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องสัญญาเงียบโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

แบงค์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ตั้นพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 2 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าแบงค์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นตั้นได้อีก