หลังพายุระหว่างแบงค์กับมายด์

หลังพายุระหว่างแบงค์กับมายด์

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงไฟหอพักกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แบงค์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก แบงค์ยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากตั้น คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“แบงค์… ทำไมถึงเงียบ?” ตั้นถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงแอร์ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติสถานที่: หอพักมหาวิทยาลัยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ตั้นเคยยืน และแบงค์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันไม่ได้หนี” แบงค์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ตั้นไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้แบงค์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงไฟหอพัก

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแบงค์

คนรอบข้างในหอพักมหาวิทยาลัยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแบงค์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แบงค์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แบงค์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ตั้นจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่แบงค์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แบงค์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแบงค์ไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของเราที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของตั้นปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง แบงค์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัยตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำนิยามของเราจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่หอพักมหาวิทยาลัย แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แบงค์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของหอพักมหาวิทยาลัย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 3 — ปมของคำนิยามของเรายังคุกรุ่น และตั้นจะกลับมาในจังหวะที่แบงค์คาดไม่ถึง