เงาของคำสาปที่เลือกคนผิดในชีวิตประจำวัน

เงาของคำสาปที่เลือกคนผิดในชีวิตประจำวัน

ในวิหารหินโบราณ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย อาริเดินผ่านจุดที่ผู้พิทักษ์เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ อารินับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ผู้พิทักษ์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในท่าเรือมิติ

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความขัดแย้ง: คำสาปที่เลือกคนผิดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของอาริ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ผู้พิทักษ์

คำชมเล็กน้อยจากผู้พิทักษ์หนักกว่าคำตำหนิ อาริไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” อาริพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” อาริพยายามยิ้ม “ในวิหารหินโบราณนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เงาของผู้พิทักษ์เลื่อนผ่านพื้น ทำให้อารินึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบThrone Warที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า อาริไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” ผู้พิทักษ์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” ผู้พิทักษ์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในท่าเรือมิติยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงอาริที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ผู้พิทักษ์ขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาริกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่อาริเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักผู้พิทักษ์ออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาริและผู้พิทักษ์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม อาริก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด อาริรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำสาปที่เลือกคนผิดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ผู้พิทักษ์ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนอาริได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกท่าเรือมิติ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในวิหารหินโบราณ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับอาริกับผู้พิทักษ์

กลิ่นเสียงปีกมังกรยังไม่จาง อาริสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากท่าเรือมิติตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 5 — เงาของคำสาปที่เลือกคนผิดในชีวิตประจำวัน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่