ทางตันที่ท่าเรือมิติ

ทางตันที่ท่าเรือมิติ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงมานากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่อาริยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูเมืองลอยฟ้าเปิดออกก่อนที่อาริจะพร้อม ผู้พิทักษ์ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำสาปที่เลือกคนผิดเสียอีก

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ผู้พิทักษ์พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักอาริออกไปจริงๆ

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นโอโซนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน อาริจึงพูดสั้นลง ขณะที่ผู้พิทักษ์ฟังมากขึ้น

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ผู้พิทักษ์ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาปที่เลือกคนผิดตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างอาริกับผู้พิทักษ์กว้างขึ้นทีละนิ้ว

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง อาริรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาปที่เลือกคนผิดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นแสงมานาติดอยู่ในความทรงจำของอาริ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของอาริมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากวิหารหินโบราณ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งผู้พิทักษ์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาปที่เลือกคนผิด

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” อาริกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” ผู้พิทักษ์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับอาริ คืนนี้ชัดเจนว่าผู้พิทักษ์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาปที่เลือกคนผิดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาริกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

อาริยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ผู้พิทักษ์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งอาริไว้กับคำถามเรื่องคำสาปที่เลือกคนผิดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของผู้พิทักษ์ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่อาริจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก อารินึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องมิติเงาโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

อาริเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ผู้พิทักษ์พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ผู้พิทักษ์ถามเสียงเบา อาริตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 6 — ปมของคำสาปที่เลือกคนผิดยังคุกรุ่น และผู้พิทักษ์จะกลับมาในจังหวะที่อาริคาดไม่ถึง