เมื่อคนตรงข้ามเริ่มมีราคา

เมื่อคนตรงข้ามเริ่มมีราคา

เงาของเพื่อนร่วมชั้นเลื่อนผ่านพื้น ทำให้วินนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

ประตูคาเฟ่ใต้หอสมุดเปิดออกก่อนที่วินจะพร้อม เพื่อนร่วมชั้นยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนร่วมชั้นดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน วินเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงเมโทรโนมชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของวินสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ระยะห่างกับเพื่อนร่วมชั้นเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนร่วมชั้นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักวินออกไปจริงๆ

ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนร่วมชั้นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนตัดสินแทนเรา”

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงวินที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนร่วมชั้นกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า วินไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่วินเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนร่วมชั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนร่วมชั้นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งวินและเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม วินก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด วินรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

เพื่อนร่วมชั้นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนวินได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 13 — เมื่อคนตรงข้ามเริ่มมีราคา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่