รอยร้าวจากความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

รอยร้าวจากความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

ประตูร้านสะดวกซื้อตีสองเปิดออกก่อนที่วินจะพร้อม เพื่อนร่วมชั้นยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ วินนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนร่วมชั้น ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในร้านสะดวกซื้อตีสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของวินบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคนตรงข้ามย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนร่วมชั้นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักวินออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนร่วมชั้นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนตัดสินแทนเรา”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง วินรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของวินมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสตูดิโอชั้นดาดฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนร่วมชั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” วินกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนร่วมชั้นจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นกลิ่นผ้าห่มติดอยู่ในความทรงจำของวิน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับวิน คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

วินยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมชั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งวินไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนร่วมชั้นปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 14 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และเพื่อนร่วมชั้นจะกลับมาในจังหวะที่วินคาดไม่ถึง