ผู้ชายอะไรชื่อก็ไม่น่ารัก

“มีนา! รอด้วย!”

เสียงแพรดังมาจากด้านหลัง แต่ฉันไม่มีเวลาหันกลับไป เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ…

ฉันกำลังจะสาย!

“ขอทางหน่อยค่ะ!”

ฉันวิ่งขึ้นบันไดทีละสองขั้น กระเป๋านักเรียนกระเด้งไปมา จนในที่สุดก็เห็นทางเดินหน้าห้องอยู่ไม่ไกล

อีกนิดเดียว!

อีกนิดเดียวจริง ๆ!

ปึก!

“โอ๊ย!”

หนังสือในมือฉันร่วงกระจายเต็มพื้น

“เดินไม่ดูทางหรือไง?”

เสียงผู้ชายดังขึ้นตรงหน้า

ฉันเงยหน้ามองทันที

ผู้ชายตัวสูงในชุดนักเรียนยืนอยู่ตรงนั้น ผมสีดำยุ่งนิด ๆ แต่กลับดูดีอย่างน่าหมั่นไส้

“นายต่างหากที่ยืนขวางทาง!”

เขาเลิกคิ้ว ก่อนก้มลงเก็บหนังสือให้ฉันอย่างใจเย็น

“ทางเดินตั้งกว้าง”

“ฉันรีบ!”

“รู้แล้ว”

“แล้วจะถามทำไม?”

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นหนังสือคืนให้

“เธอนี่พูดเก่งดีนะ”

ฉันคว้าหนังสือกลับมา

“ขอบใจ”

กำลังจะเดินหนี เขากลับพูดตามหลังมาอีก

“คราวหน้าตื่นให้เร็วกว่านี้นะ”

ฉันหันขวับ

“นายรู้ได้ไงว่าฉันตื่นสาย?”

“เดา”

“เดาผิด!”

“โอเค เชื่อก็ได้”

ฉันมองเขาอย่างหงุดหงิด

“ผู้ชายอะไร กวนประสาทชะมัด”

เขายิ้มมุมปาก

“แล้วเจอกันนะ”

“ใครอยากเจอนาย?”

เขาไม่ตอบ แค่ยิ้มแล้วเดินจากไป

ฉันยืนมองตามด้วยความหงุดหงิด

หล่อแล้วไง!

หล่อก็ไม่ได้แปลว่าจะพูดอะไรก็ได้นะ!

หลังเข้าแถว ฉันกับแพรรีบกลับห้อง

แต่ทันทีที่เปิดประตู ฉันก็ต้องหยุดเดิน

ผู้ชายคนนั้น…

กำลังนั่งอยู่โต๊ะด้านหลังของฉัน

“เฮ้ย!” แพรสะกิดแขน “นั่นมันคนเมื่อเช้าไม่ใช่เหรอ?”

ฉันยังไม่ทันตอบ ครูประจำชั้นก็เดินเข้ามา

“นักเรียน วันนี้ครูมีงานกลุ่มให้ทำ เป็นงานใหญ่ประจำเทอม”

เสียงโอดครวญดังขึ้นทันที

ครูหัวเราะ

“จับคู่สองคนนะ และห้ามเปลี่ยนคู่”

ฉันรับกระดาษรายชื่อจากเพื่อนด้านหน้า แล้วก้มมองอย่างไม่คิดอะไร

จนกระทั่งเห็นชื่อของตัวเอง

มีนา — ภาคิน

ฉันนิ่งไป

“ไม่จริง…”

แพรรีบชะโงกหน้ามาดู

“คนเดียวกับเมื่อเช้า!”

ฉันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

ด้านหลังห้อง ผู้ชายคนนั้นกำลังมองฉันอยู่

เขายกกระดาษในมือขึ้น แล้วส่งยิ้มให้

“สวัสดี คู่หู”

ฉันแทบอยากร้องไห้

“ครูคะ หนูขอเปลี่ยนคู่ได้ไหมคะ?”

“ไม่ได้จ้ะ”

“แต่—”

“ถ้าเปลี่ยน ครูให้ทำงานคนเดียว”

ฉันเงียบกริบ

ภาคินหัวเราะเบา ๆ

“ดูเหมือนเราจะต้องอยู่ด้วยกันอีกนานนะ”

“แค่ทำรายงาน ไม่ได้หมายความว่าต้องสนิทกัน”

“ใครบอกว่าสนิท?”

“ก็เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าคู่หู!”

“ก็เราเป็นคู่กันจริง ๆ”

ฉันกัดฟัน

“ฉันไม่ชอบนาย”

เขาเท้าคางแล้วมองฉัน

“เพิ่งเจอกันไม่ถึงชั่วโมงเองนะ”

“หนึ่งชั่วโมงก็พอจะรู้แล้ว”

“งั้นฉันจะทำให้เธอเปลี่ยนใจ”

ฉันหัวเราะออกมา

“ฝันไปเถอะ”

ภาคินยิ้ม

“ได้”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“งั้นขอไลน์หน่อย”

“เอาไปทำไม?”

“คุยเรื่องงาน”

“คุยในห้องก็ได้”

“แต่ฉันอยากรู้จักเธอมากกว่างาน”

ฉันชะงัก

“อะไรนะ?”

เขายิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หมายถึงอยากรู้ว่าเธอถนัดทำส่วนไหน จะได้แบ่งงานถูก”

ฉันมองเขานิ่ง ๆ

เมื่อกี้…

ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย?

“เอาโทรศัพท์มา”

ฉันยื่นโทรศัพท์ให้เขาอย่างจำใจ

ภาคินกดเพิ่มเพื่อน ก่อนส่งโทรศัพท์คืน

ชื่อของเขาปรากฏอยู่บนหน้าจอ

ภาคิน

ฉันมองชื่อนั้นแล้วถอนหายใจ

ไม่รู้เลยว่าเพียงแค่การเพิ่มไลน์ในวันนั้น

จะทำให้ผู้ชายที่ฉันคิดว่า “น่ารำคาญที่สุด”

กลายเป็นคนที่ฉันเผลอมองหาเป็นคนแรกทุกเช้า

และที่น่ากลัวที่สุดคือ…

หัวใจของฉันอาจกำลังเริ่มชอบเขา โดยที่ฉันยังไม่รู้ตัว