เนมฝึกไม่มองคู่แข่ง

เนมฝึกไม่มองคู่แข่ง

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เนมรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และพายุที่ตัดทางหนีจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในป่าดิบชื้น ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เนมเดินผ่านจุดที่นักโบราณคดีเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างนักโบราณคดีดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เนมเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแมลงราตรีชัดขึ้น

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

มิติร่างกาย: มือของเนมสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในป่าดิบชื้น ระยะห่างกับนักโบราณคดีเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เนมพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในเมืองท่าฝนตกกลายเป็นกลางคืนที่กดทับความเงียบ เนมพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของนักโบราณคดีจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เนมตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นกลิ่นดินเปียกติดอยู่ในความทรงจำของเนม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วพายุที่ตัดทางหนีล่ะ?” เนมถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ในอกของเนมมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าดิบชื้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักโบราณคดีไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าพายุที่ตัดทางหนี

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเนม คืนนี้ชัดเจนว่านักโบราณคดีไม่ได้มาแบบสุ่ม — พายุที่ตัดทางหนีดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” นักโบราณคดีตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับนักโบราณคดีแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

เนมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักโบราณคดีจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในป่าดิบชื้น แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เนมและนักโบราณคดียังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

นักโบราณคดีขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเนมได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกเมืองท่าฝนตก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าดิบชื้น เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเนมกับนักโบราณคดี

กลิ่นเสียงแมลงราตรียังไม่จาง เนมสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองท่าฝนตกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้พายุที่ตัดทางหนีจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 4 — เนมฝึกไม่มองคู่แข่ง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเนมจะกล้าเลือกนักโบราณคดีหรือยังคงหนีจากพายุที่ตัดทางหนี