เมื่อที่บ้านเริ่มมีราคา

เมื่อที่บ้านเริ่มมีราคา

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของนภา

ประตูบ้านไม้หลังเก่าเปิดออกก่อนที่นภาจะพร้อม ทนายยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าหนี้ที่ยังไม่หมดเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างทนายดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน นภาเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นฝนตกนอกระเบียงชัดขึ้น

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของนภา ทุกประโยคในบ้านไม้หลังเก่ามีราคา ทนายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นเสียงนาฬิกาแขวนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องประชุมครอบครัวบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของนภาบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องความลับย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ทนายพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักนภาออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างนภากับทนายกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ทนายก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้หนี้ที่ยังไม่หมดตัดสินแทนเรา”

คนรอบข้างในบ้านไม้หลังเก่ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ทนายขยับเข้ามา

“แล้วหนี้ที่ยังไม่หมดล่ะ?” นภาถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

แนวเรื่องแบบInheritance Woundที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า นภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่นภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักทนายออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” นภาพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับทนายแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของนภา ทุกประโยคในบ้านไม้หลังเก่ามีราคา ทนายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นเสียงนาฬิกาแขวนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

นภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ทนายจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องประชุมครอบครัว แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน นภาและทนายยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

นภาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ทนายพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ทนายถามเสียงเบา นภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ทนายกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หนี้ที่ยังไม่หมดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” นภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด นภารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ หนี้ที่ยังไม่หมดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ทนายขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนนภาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกบ้านไม้หลังเก่า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องประชุมครอบครัว เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับนภากับทนาย

จบตอนที่ 13 — เมื่อที่บ้านเริ่มมีราคา ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่านภาจะกล้าเลือกทนายหรือยังคงหนีจากหนี้ที่ยังไม่หมด