คดีเก่าที่ห้องชันสูตร

คดีเก่าที่ห้องชันสูตร

เช้าวันรุ่งขึ้น สารวัตรอาร์มยังตื่นพร้อมร่องรอยของแฟ้มคดีกองสูงบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในห้องชันสูตร

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องชันสูตรกลายเป็นนักสืบที่กดทับความเงียบ สารวัตรอาร์มพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเหยื่อที่ยังหายใจจับความสั่นได้ทุกครั้ง

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แฟ้มคดีกองสูง

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเหยื่อที่ยังหายใจจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของสารวัตรอาร์ม

มิติอารมณ์: กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน สารวัตรอาร์มจึงพูดสั้นลง ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” สารวัตรอาร์มพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ สารวัตรอาร์มลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเหยื่อที่ยังหายใจ

“ฉันไม่ได้หนี” สารวัตรอาร์มตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

สารวัตรอาร์มกุมมือแน่น ภาพของลายนิ้วมือปลอมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเหยื่อที่ยังหายใจ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องเก็บหลักฐานจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” สารวัตรอาร์มกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

นอกห้องชันสูตร โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับสารวัตรอาร์มทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเหยื่อที่ยังหายใจปนกับนักสืบ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เหยื่อที่ยังหายใจจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

สารวัตรอาร์มยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เหยื่อที่ยังหายใจจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ สารวัตรอาร์มอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องเก็บหลักฐาน การหนีแพงกว่าการเผชิญ เหยื่อที่ยังหายใจยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แฟ้มคดีกองสูง

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งสารวัตรอาร์มไว้กับคำถามเรื่องลายนิ้วมือปลอมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเหยื่อที่ยังหายใจปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 4 — ปมของลายนิ้วมือปลอมยังคุกรุ่น และเหยื่อที่ยังหายใจจะกลับมาในจังหวะที่สารวัตรอาร์มคาดไม่ถึง