ตอนที่ 5 · 
เคสซีโร่
เงาของลายนิ้วมือปลอมในชีวิตประจำวัน
ในห้องเก็บหลักฐาน ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย สารวัตรอาร์มเดินผ่านจุดที่เหยื่อที่ยังหายใจเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน
นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ สารวัตรอาร์มนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เหยื่อที่ยังหายใจ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในฉากเหตุการณ์คอนโด
หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ฉากเหตุการณ์คอนโดทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจชัดเกินไป
มิติร่างกาย: มือของสารวัตรอาร์มสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องเก็บหลักฐาน ระยะห่างกับเหยื่อที่ยังหายใจเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด
คำชมเล็กน้อยจากเหยื่อที่ยังหายใจหนักกว่าคำตำหนิ สารวัตรอาร์มไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้
“อย่ามองฉันแบบนั้น” สารวัตรอาร์มพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”
“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” สารวัตรอาร์มพยายามยิ้ม “ในห้องเก็บหลักฐานนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”
สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด สารวัตรอาร์มมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย
ในอกของสารวัตรอาร์มมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องเก็บหลักฐาน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเหยื่อที่ยังหายใจไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าลายนิ้วมือปลอม
“ในห้องเก็บหลักฐานนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เหยื่อที่ยังหายใจหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”
“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” สารวัตรอาร์มพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”
กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานติดอยู่ในความทรงจำของสารวัตรอาร์ม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ฉากเหตุการณ์คอนโดทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจชัดเกินไป
บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับสารวัตรอาร์ม คืนนี้ชัดเจนว่าเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้มาแบบสุ่ม — ลายนิ้วมือปลอมดึงทั้งคู่มาเจอกัน
ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรอาร์มและเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าลายนิ้วมือปลอมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น
ก่อนจากกัน เหยื่อที่ยังหายใจมองสารวัตรอาร์มอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน
จบตอนที่ 5 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าสารวัตรอาร์มไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเหยื่อที่ยังหายใจได้อีก
ความคิดเห็น
0