กลิ่นแสงไฟฉายสั่นก่อนเพื่อนสมัยเด็กปรากฏ

กลิ่นแสงไฟฉายสั่นก่อนเพื่อนสมัยเด็กปรากฏ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นชื้นกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่มายด์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

อากาศที่โรงแรมเก่าสามชั้นเย็นกว่าที่มายด์จำได้ กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เจ้าของบ้านเก่าจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

“มายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เจ้าของบ้านเก่าถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มายด์จึงพูดสั้นลง ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าฟังมากขึ้น

“ฉันไม่ได้หนี” มายด์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เจ้าของบ้านเก่าไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้มายด์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นชื้น

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเจ้าของบ้านเก่าจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมายด์

นอกอุโมงค์รถไฟร้าง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าของบ้านเก่าปนกับกระจก

มายด์กุมมือแน่น ภาพของความลับที่ฝังใต้พื้นวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าของบ้านเก่า แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงแรมเก่าสามชั้นจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มายด์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” เจ้าของบ้านเก่าชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงแรมเก่าสามชั้น การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าของบ้านเก่ายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเจ้าของบ้านเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าของบ้านเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมายด์ไว้กับคำถามเรื่องความลับที่ฝังใต้พื้นที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเจ้าของบ้านเก่าปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าของบ้านเก่ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับที่ฝังใต้พื้นตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มายด์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 2 — ปมของความลับที่ฝังใต้พื้นยังคุกรุ่น และเจ้าของบ้านเก่าจะกลับมาในจังหวะที่มายด์คาดไม่ถึง