คำสัญญาใต้เสียงรถไฟ

คำสัญญาใต้เสียงรถไฟ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกาแฟร้อนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่อรยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของอรเริ่มเบลอเมื่อเห็นภูผาอีกครั้ง การจากลาโดยไม่บอกลาไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของอรกับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกาแฟร้อนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” อรสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติเวลา: นาฬิกาในคอนโดย่านอารีย์บอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของอรบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเวลาที่ค้างย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ภูผากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง อรอาจเสียภูผาไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของอร

คนรอบข้างในคาเฟ่ริมแม่น้ำยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงอรที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ภูผาขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า อรไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” อรกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” ภูผาชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ความกลัวยังอยู่ แต่อรเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักภูผาออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอรกับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของอรกับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกาแฟร้อนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

อรยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ภูผาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งอรไว้กับคำถามเรื่องการจากลาโดยไม่บอกลาที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของภูผาปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟนีออนยังไม่จาง อรสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การจากลาโดยไม่บอกลาจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกาแฟร้อน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ริมแม่น้ำ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ อรได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ภูผามองไปทางหน้าต่างของคอนโดย่านอารีย์ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในคอนโดย่านอารีย์เปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของภูผาดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา อรกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 11 — ปมของการจากลาโดยไม่บอกลายังคุกรุ่น และภูผาจะกลับมาในจังหวะที่อรคาดไม่ถึง