ความจริงครึ่งเดียวที่สะพานแขวนหมอก

ความจริงครึ่งเดียวที่สะพานแขวนหมอก

ข่าวของแค้นเลือดเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย ฟางนั่งนิ่งในสะพานแขวนหมอก มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่ศัตรูเก่ายืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติเวลา: นาฬิกาในสะพานแขวนหมอกบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของฟางบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องลมดาบย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของศัตรูเก่าจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของฟาง

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของศัตรูเก่าทาบยาวบนพื้น ฟางจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สะพานแขวนหมอกอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ศัตรูเก่าพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักฟางออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างฟางกับศัตรูเก่ากว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ศัตรูเก่าก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แค้นเลือดตัดสินแทนเรา”

ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ฟางกุมมือแน่น ภาพของแค้นเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงศัตรูเก่า แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสะพานแขวนหมอกจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกถ้ำดาบโบราณ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฟางทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของศัตรูเก่าปนกับลมดาบ

“แล้วแค้นเลือดล่ะ?” ฟางถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ ฟางอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสะพานแขวนหมอก การหนีแพงกว่าการเผชิญ ศัตรูเก่ายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฟางพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ฟางยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศัตรูเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับศัตรูเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ในสะพานแขวนหมอก แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ฟางและศัตรูเก่ายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฟางได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ศัตรูเก่ามองไปทางหน้าต่างของสะพานแขวนหมอก ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในสะพานแขวนหมอกเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศัตรูเก่าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ฟางกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟางจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ฟางนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องลมดาบโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ฟางเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศัตรูเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 5 — ความจริงครึ่งเดียวที่สะพานแขวนหมอก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าฟางจะกล้าเลือกศัตรูเก่าหรือยังคงหนีจากแค้นเลือด