คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

ในสะพานแขวนหมอก ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย ฟางเดินผ่านจุดที่ศัตรูเก่าเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

คำชมเล็กน้อยจากศัตรูเก่าหนักกว่าคำตำหนิ ฟางไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของศัตรูเก่าชัดเกินไป

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ฟางมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติสถานที่: สำนักบนเขาไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ศัตรูเก่าเคยยืน และฟางรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟางพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ฟางลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับศัตรูเก่า

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ฟางพยายามยิ้ม “ในสะพานแขวนหมอกนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในอกของฟางมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสะพานแขวนหมอก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งศัตรูเก่าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแค้นเลือด

“ถ้าฉันขอเวลา…” ศัตรูเก่ากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

กลิ่นหมอกเช้าติดอยู่ในความทรงจำของฟาง แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นนั่งก่อน” ศัตรูเก่าชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟางและศัตรูเก่าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟาง คืนนี้ชัดเจนว่าศัตรูเก่าไม่ได้มาแบบสุ่ม — แค้นเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับศัตรูเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของศัตรูเก่าชัดเกินไป

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ฟางก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นหมอกเช้า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สำนักบนเขา แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฟางได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ศัตรูเก่ามองไปทางหน้าต่างของสะพานแขวนหมอก ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในสะพานแขวนหมอกเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศัตรูเก่าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ฟางกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟางจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 4 — คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่