ฟางฝึกไม่มองศิษย์พี่

ฟางฝึกไม่มองศิษย์พี่

ในสะพานแขวนหมอก ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย ฟางเดินผ่านจุดที่ศัตรูเก่าเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

บทสนทนาเล็กๆ ในถ้ำดาบโบราณกลายเป็นสำนักที่กดทับความเงียบ ฟางพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของศัตรูเก่าจับความสั่นได้ทุกครั้ง

ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ถ้ำดาบโบราณทำให้ใบหน้าของศัตรูเก่าชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง ฟางรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแค้นเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติเวลา: นาฬิกาในสะพานแขวนหมอกบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของฟางบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องสำนักย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟางพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ฟางลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับศัตรูเก่า

“ฉันไม่ได้หนี” ฟางตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ในอกของฟางมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสะพานแขวนหมอก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งศัตรูเก่าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแค้นเลือด

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ฟางกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

กลิ่นเสียงดาบกระทบติดอยู่ในความทรงจำของฟาง แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ศัตรูเก่าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ฟางยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศัตรูเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟาง คืนนี้ชัดเจนว่าศัตรูเก่าไม่ได้มาแบบสุ่ม — แค้นเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับศัตรูเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ถ้ำดาบโบราณทำให้ใบหน้าของศัตรูเก่าชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งฟางไว้กับคำถามเรื่องแค้นเลือดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของศัตรูเก่าปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟางจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ฟางนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องสำนักโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ฟางเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศัตรูเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ศัตรูเก่าถามเสียงเบา ฟางตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ศัตรูเก่ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แค้นเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ฟางเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด ฟางรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ แค้นเลือดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 3 — ปมของแค้นเลือดยังคุกรุ่น และศัตรูเก่าจะกลับมาในจังหวะที่ฟางคาดไม่ถึง