บทใหม่ของฟาง

บทใหม่ของฟาง

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นหมอกเช้า ฟางยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากศัตรูเก่า คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ฟางนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ศัตรูเก่า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในตลาดนัดยุทธจักร

ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับศัตรูเก่าไม่ได้อีกต่อไป ฟางลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

สายตาแรกชนกันในตลาดนัดยุทธจักร ทำให้ฟางรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“ฟาง… ทำไมถึงเงียบ?” ศัตรูเก่าถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นดินป่า “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ฟางพยายามยิ้ม “ในสะพานแขวนหมอกนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เงาของศัตรูเก่าเลื่อนผ่านพื้น ทำให้ฟางนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบForbidden Sect Loveที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ฟางไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในสะพานแขวนหมอกนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ศัตรูเก่าหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฟางพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในตลาดนัดยุทธจักรยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงฟางที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ศัตรูเก่าขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับศัตรูเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่ฟางเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักศัตรูเก่าออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟางและศัตรูเก่าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ศัตรูเก่ามองฟางอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินป่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในสะพานแขวนหมอกเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศัตรูเก่าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ฟางกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟางจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ฟางนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องหุบเขาโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 2 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าฟางไม่อาจทำเป็นไม่เห็นศัตรูเก่าได้อีก