ทางที่ฟางไม่อยากเลือก

ทางที่ฟางไม่อยากเลือก

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต ฟางมองศัตรูเก่าในถ้ำดาบโบราณ แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นเสียงดาบกระทบทำให้ลมหายใจสั้นลง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ฟางนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ศัตรูเก่า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในถ้ำดาบโบราณ

ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

มิติความขัดแย้ง: แค้นเลือดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของฟาง แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ศัตรูเก่า

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ฟางอาจเสียศัตรูเก่าไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” ฟางสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ศัตรูเก่ากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ศัตรูเก่ายัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

ฟางกุมมือแน่น ภาพของแค้นเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงศัตรูเก่า แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสะพานแขวนหมอกจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” ศัตรูเก่ากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ศัตรูเก่าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

นอกถ้ำดาบโบราณ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฟางทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของศัตรูเก่าปนกับหุบเขา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับศัตรูเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสะพานแขวนหมอก ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่ศัตรูเก่ายืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ถ้าให้ย้อนกลับ ฟางอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสะพานแขวนหมอก การหนีแพงกว่าการเผชิญ ศัตรูเก่ายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟางและศัตรูเก่าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ฟางก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ฟางนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องหุบเขาโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ฟางเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศัตรูเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ศัตรูเก่าถามเสียงเบา ฟางตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 8 — ทางที่ฟางไม่อยากเลือก ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่