แน็กฝึกไม่มองหมวย

แน็กฝึกไม่มองหมวย

ในร้านน้ำใต้หอ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย แน็กเดินผ่านจุดที่หมวยเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนกลายเป็นทางเดินร้างที่กดทับความเงียบ แน็กพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของหมวยจับความสั่นได้ทุกครั้ง

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแน็ก

มิติสถานที่: ห้องสมุดหลังเลิกเรียนไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่หมวยเคยยืน และแน็กรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แน็กพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ แน็กลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับหมวย

“ฉันไม่ได้หนี” แน็กตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

แนวเรื่องแบบAccidental Meetingที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แน็กไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนล่ะ?” แน็กถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

คนรอบข้างในห้องสมุดหลังเลิกเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแน็กที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่หมวยขยับเข้ามา

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” แน็กพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

แน็กยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้หมวยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ความกลัวยังอยู่ แต่แน็กเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักหมวยออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในร้านน้ำใต้หอ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แน็กและหมวยยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

แน็กเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” หมวยพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 10 — แน็กฝึกไม่มองหมวย ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแน็กจะกล้าเลือกหมวยหรือยังคงหนีจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน