รอยร้าวจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

รอยร้าวจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

ประตูร้านน้ำใต้หอเปิดออกก่อนที่แน็กจะพร้อม หมวยยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ แน็กนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้หมวย ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในร้านน้ำใต้หอ

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติร่างกาย: มือของแน็กสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในร้านน้ำใต้หอ ระยะห่างกับหมวยเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” หมวยพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแน็กออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” หมวยก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเรา”

เงาของหมวยเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แน็กนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบAccidental Meetingที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แน็กไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” หมวยกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” หมวยชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในร้านน้ำใต้หอยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแน็กที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่หมวยขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่แน็กเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักหมวยออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและหมวยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แน็กก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 11 — รอยร้าวจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่