คำสุดท้ายที่ดาดฟ้าโรงเรียน

คำสุดท้ายที่ดาดฟ้าโรงเรียน

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินหลังฝน แน็กยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากหมวย คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

มิติสถานที่: ดาดฟ้าโรงเรียนไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่หมวยเคยยืน และแน็กรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

เงาของหมวยเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แน็กนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของหมวยทาบยาวบนพื้น แน็กจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ร้านน้ำใต้หออีก

“แน็ก… ทำไมถึงเงียบ?” หมวยถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นดินหลังฝน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในดาดฟ้าโรงเรียน ทำให้แน็กรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” แน็กพยายามยิ้ม “ในร้านน้ำใต้หอนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบAccidental Meetingที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แน็กไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในดาดฟ้าโรงเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแน็กที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่หมวยขยับเข้ามา

“ในร้านน้ำใต้หอนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” หมวยหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่แน็กเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักหมวยออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” แน็กพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและหมวยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน หมวยมองแน็กอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในร้านน้ำใต้หอเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของหมวยดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แน็กกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าแน็กไม่อาจทำเป็นไม่เห็นหมวยได้อีก