บทใหม่ของแน็ก

บทใหม่ของแน็ก

ฝนเพิ่งหยุดที่ร้านน้ำใต้หอ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน แน็กยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของหมวยข้ามมาจากอีกฟาก

หมวยไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้แน็กลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงหัวเราะในห้อง

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ร้านน้ำใต้หอทำให้ใบหน้าของหมวยชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แน็กรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงแดดบ่ายเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน แน็กจึงพูดสั้นลง ขณะที่หมวยฟังมากขึ้น

“แน็ก… ทำไมถึงเงียบ?” หมวยถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงแดดบ่าย “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ แน็กลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับหมวย

“ฉันไม่ได้หนี” แน็กตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ในอกของแน็กมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากร้านน้ำใต้หอ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งหมวยไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แน็กกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องติดอยู่ในความทรงจำของแน็ก แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หมวยจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

แน็กยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้หมวยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแน็ก คืนนี้ชัดเจนว่าหมวยไม่ได้มาแบบสุ่ม — เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ร้านน้ำใต้หอทำให้ใบหน้าของหมวยชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแน็กไว้กับคำถามเรื่องเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของหมวยปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่แน็กจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แน็กนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องทางเดินร้างโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

แน็กเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” หมวยพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” หมวยถามเสียงเบา แน็กตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 5 — ปมของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนยังคุกรุ่น และหมวยจะกลับมาในจังหวะที่แน็กคาดไม่ถึง