หลักฐานที่ห้องชันสูตร

หลักฐานที่ห้องชันสูตร

ในห้องชันสูตร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย นักสืบเคนเดินผ่านจุดที่ผู้ต้องสงสัยเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับผู้ต้องสงสัยไม่ได้อีกต่อไป นักสืบเคนลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง นักสืบเคนรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และลายนิ้วมือปลอมจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของผู้ต้องสงสัยทาบยาวบนพื้น นักสืบเคนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องชันสูตรอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” นักสืบเคนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในฉากเหตุการณ์คอนโดกลายเป็นคืนฝนที่กดทับความเงียบ นักสืบเคนพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของผู้ต้องสงสัยจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” นักสืบเคนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ฉากเหตุการณ์คอนโดทำให้ใบหน้าของผู้ต้องสงสัยชัดเกินไป

ในอกของนักสืบเคนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องชันสูตร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งผู้ต้องสงสัยไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าลายนิ้วมือปลอม

กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นติดอยู่ในความทรงจำของนักสืบเคน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” นักสืบเคนกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับนักสืบเคน คืนนี้ชัดเจนว่าผู้ต้องสงสัยไม่ได้มาแบบสุ่ม — ลายนิ้วมือปลอมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” ผู้ต้องสงสัยชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

นักสืบเคนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ผู้ต้องสงสัยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนักสืบเคนกับผู้ต้องสงสัยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ฉากเหตุการณ์คอนโดทำให้ใบหน้าของผู้ต้องสงสัยชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งนักสืบเคนไว้กับคำถามเรื่องลายนิ้วมือปลอมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของผู้ต้องสงสัยปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่นักสืบเคนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 6 — ปมของลายนิ้วมือปลอมยังคุกรุ่น และผู้ต้องสงสัยจะกลับมาในจังหวะที่นักสืบเคนคาดไม่ถึง