สิ่งที่ยังไม่จบที่คาเฟ่ใต้หอสมุด

สิ่งที่ยังไม่จบที่คาเฟ่ใต้หอสมุด

ฝนเพิ่งหยุดที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เคนยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเพื่อนสมัยมัธยมข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เคนนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนสมัยมัธยม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่ใต้หอสมุด

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของเพื่อนสมัยมัธยมชัดเกินไป และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเคน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เพื่อนสมัยมัธยม

สายตาแรกชนกันในคาเฟ่ใต้หอสมุด ทำให้เคนรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“เคน… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนสมัยมัธยมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นผ้าห่ม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เคนพยายามยิ้ม “ในคาเฟ่ใต้หอสมุดนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เคนมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของเคนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ใต้หอสมุด อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนสมัยมัธยมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนสมัยมัธยมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนสมัยมัธยมจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นเสียงแอร์ติดอยู่ในความทรงจำของเคน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยมัธยมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของเพื่อนสมัยมัธยมชัดเกินไป และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเคน คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนสมัยมัธยมไม่ได้มาแบบสุ่ม — อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเคนและเพื่อนสมัยมัธยมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เคนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 2 — สิ่งที่ยังไม่จบที่คาเฟ่ใต้หอสมุด ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่