ภูผากับคำถามเงียบ

ภูผากับคำถามเงียบ

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนสมัยมัธยมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเคน

ข่าวของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เคนนั่งนิ่งในคาเฟ่ใต้หอสมุด มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เพื่อนสมัยมัธยมยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนสมัยมัธยมดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เคนเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงไฟหอพักชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของเคนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่ใต้หอสมุด ระยะห่างกับเพื่อนสมัยมัธยมเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนสมัยมัธยมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเคนออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยมัธยมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนสมัยมัธยมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเรา”

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเคนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนสมัยมัธยมปนกับทางกลับ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เคนกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เคนกุมมือแน่น ภาพของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนสมัยมัธยม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ใต้หอสมุดจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ เคนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ใต้หอสมุด การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนสมัยมัธยมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนสมัยมัธยมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยมัธยมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เคนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนสมัยมัธยมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเคนไว้กับคำถามเรื่องอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนสมัยมัธยมปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนสมัยมัธยมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เคนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 5 — ปมของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บยังคุกรุ่น และเพื่อนสมัยมัธยมจะกลับมาในจังหวะที่เคนคาดไม่ถึง