ตอนที่ 12 · 
Liora
เสียงกลองศึกดังต่อเนื่องทั่วเมืองเอเลนดร้า
บนท้องฟ้า มังกรสีดำหลายร้อยตัวบินวนอยู่เหนือกำแพงเมือง ขณะที่กองทัพมนุษย์กำลังตั้งแนวป้องกันตามถนนสายหลัก เปลวไฟจากบ้านเรือนที่ถูกเผาสะท้อนบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
ลิเลียนยืนอยู่ริมหน้าต่างของพระราชวัง มองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง
นี่ไม่ใช่สงครามที่เธอเลือก
แต่ดูเหมือนสงครามกำลังเลือกเธอ
“เราต้องออกจากเมืองก่อนที่ประตูจะปิด”
อาเรนพูดจากด้านหลัง
ลิเลียนหันกลับ
“แล้วพ่อข้าล่ะ?”
กษัตริย์อัลเดนยังคงบาดเจ็บอยู่ แต่พระองค์พยายามลุกขึ้น
“พ่อไปกับลูก”
“ไม่ได้”
อาเรนตอบทันที
“ถ้าเราพาพระองค์ไปด้วย การเดินทางจะช้าลง”
ลิเลียนมองเขาอย่างไม่พอใจ
“เขาเป็นพ่อข้า”
“และเป็นกษัตริย์ของอาณาจักร”
อาเรนตอบอย่างสงบ
“ถ้าพระองค์ตายที่นี่ มนุษย์จะสูญเสียผู้นำ หากลูกตายที่ลูนาเรีย มนุษย์และมังกรจะไม่มีใครหยุดสงครามได้”
ลิเลียนเงียบ
กษัตริย์อัลเดนกลับยิ้มบาง ๆ
“อาเรนพูดถูก”
“พ่อ…”
“ลูกต้องไป”
พระองค์มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน
“ครั้งหนึ่งแม่ของเจ้าก็เลือกแบบเดียวกัน”
ลิเลียนก้มหน้า
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเธอเจ็บ
“ข้าไม่อยากให้ใครต้องเสียสละอีกแล้ว”
กษัตริย์อัลเดนเอื้อมมือมาจับมือเธอ
“บางครั้งการเสียสละไม่ได้หมายถึงการยอมตาย”
พระองค์ยิ้ม
“มันหมายถึงการยอมปล่อยให้คนที่เรารักเดินไปทำสิ่งที่เราทำแทนไม่ได้”
น้ำตาคลอขึ้นในดวงตาของลิเลียน
เธอกอดพระบิดาแน่น
“ข้าจะกลับมา”
“พ่อจะรอ”
อาเรนหันไปทางประตู
“ถึงเวลาแล้ว”
ทั้งสามเดินลงไปยังห้องใต้พระราชวัง
ประตูสู่ลูนาเรียยังเปิดอยู่
ด้านหลังประตูคือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงสีเงินและภูเขาขนาดมหึมา
แต่เงาดำกำลังไหลเข้ามาจากอีกฟากหนึ่ง
ไคยืนอยู่ข้างประตู
“ทางนี้ปลอดภัยจริงหรือ?”
อาเรนมองเขา
“ไม่”
“ดีมาก”
ไคถอนหายใจ
“ข้าชอบคำตอบที่ทำให้ข้าสบายใจมากกว่านี้”
ลิเลียนเกือบยิ้ม
ก่อนจะหันกลับไปมองพระบิดาเป็นครั้งสุดท้าย
“พ่อ”
กษัตริย์อัลเดนพยักหน้า
“ไปเถอะ”
ลิเลียนก้าวผ่านประตู
แสงสีเงินกลืนร่างของเธอไป
อาเรนตามเข้าไป
ไคเป็นคนสุดท้าย
ทันทีที่พวกเขาข้ามผ่าน ประตูก็สั่นสะเทือน
เสียงคำรามของมอร์ดราดังมาจากอีกฟากหนึ่ง
“เจ้าหนีไม่พ้นหรอก!”
ประตูปิดลง
โลกทั้งสองถูกแยกออกจากกันอีกครั้ง
แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ…
เงาดำเส้นหนึ่งเล็ดลอดผ่านประตูมาพร้อมกับพวกเขา
ลิเลียนลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้าสีเงิน
ไม่มีดวงอาทิตย์
มีเพียงพระจันทร์ขนาดมหึมาลอยอยู่เหนือขอบฟ้า แม้จะเป็นเวลากลางวัน
ภูเขาสูงล้อมรอบหุบเขา
แม่น้ำสีเงินไหลผ่านพื้นดิน
และมังกรจำนวนมากกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า
ลิเลียนยืนมองด้วยความตะลึง
“นี่คือลูนาเรีย…”
อาเรนมองไปรอบ ๆ
แต่สีหน้าของมันไม่ได้แสดงความยินดี
กลับเต็มไปด้วยความเศร้า
“ใช่”
ไคมองมังกรตัวหนึ่งที่บินผ่านเหนือศีรษะ
“ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมนุษย์ถึงกลัวพวกเจ้า”
“ทำไม?”
“เพราะพวกเจ้าตัวใหญ่เกินไป”
อาเรนปรายตามอง
“เจ้ากลัวหรือ?”
“แน่นอน”
“ดี”
“ดีตรงไหน?”
“คนที่รู้ว่าตัวเองกลัว มักระวังตัวมากกว่าคนที่คิดว่าตัวเองไม่กลัวอะไร”
ลิเลียนมองอาเรน
คำพูดนั้นทำให้เธอนึกถึงหุบเขาแห่งเสียงสะท้อน
แต่ทันใดนั้น มังกรหลายตัวบนท้องฟ้าก็เริ่มบินต่ำลง
พวกมันมองอาเรน
บางตัวเริ่มคำราม
“พวกมันรู้จักเจ้า?”
ลิเลียนถาม
อาเรนไม่ตอบ
มังกรตัวหนึ่งบินลงมา
ร่างของมันเป็นสีขาวเงิน มีเขาสองข้างและดวงตาสีฟ้า
มันมองอาเรนด้วยความโกรธ
“ผู้ทรยศ”
คำเดียวทำให้อาเรนชะงัก
ลิเลียนหันมอง
“ผู้ทรยศ?”
มังกรตัวนั้นคำราม
“เจ้ากล้ากลับมาอีกหรือ อาเรน?”
อาเรนยืนสงบนิ่ง
“ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อขอการให้อภัย”
“แล้วเจ้ากลับมาทำไม?”
อาเรนมองลิเลียน
“เพื่อทำสิ่งที่ข้าทำไม่สำเร็จ”
มังกรสีขาวมองเธอ
จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปยังตราพระจันทร์บนข้อมือ
มันเบิกตากว้าง
“นาง…”
มังกรตัวอื่นเริ่มบินลงมา
“นางกลับมาแล้ว”
“ราชินีมีทายาท”
“เลือดของเซเรน่า…”
ลิเลียนถอยหลัง
“ข้าไม่เข้าใจ”
อาเรนยืนขวางเธอ
“พวกเขาจะไม่ทำร้ายเจ้า”
มังกรสีขาวหัวเราะ
“แน่ใจหรือ?”
มันมองอาเรน
“หลังจากสิ่งที่เจ้าทำกับราชินี?”
ลิเลียนหันกลับทันที
“หมายความว่าอะไร?”
อาเรนเงียบ
“อาเรน”
เขายังคงไม่ตอบ
“ข้าถามว่าเจ้าทำอะไรกับแม่ของข้า?”
มังกรสีขาวเป็นฝ่ายตอบ
“เขาเป็นคนพาราชินีเข้าสู่กับดัก”
ลิเลียนรู้สึกเหมือนถูกผลักตกจากหน้าผา
“ไม่จริง”
“เขาเป็นผู้พิทักษ์ของนาง แต่ในคืนที่เกิดสงคราม เขากลับนำกองทัพมนุษย์เข้าสู่ลูนาเรีย”
อาเรนหลับตา
“พอแล้ว”
“เจ้าฆ่ามังกรไปมากมาย”
ลิเลียนหันไปมองอาเรน
“จริงหรือ?”
ไม่มีคำตอบ
ความเงียบของเขาเจ็บยิ่งกว่าคำสารภาพ
“อาเรน…”
ในที่สุดมังกรสีดำก็พูดขึ้น
“ใช่”
ลิเลียนนิ่ง
“ข้าเคยนำกองทัพมนุษย์เข้ามาในลูนาเรีย”
“แล้วแม่ข้าล่ะ?”
“ข้าพยายามช่วยนาง”
“แต่เจ้าทำไม่สำเร็จ”
“ใช่”
ลิเลียนถอยหลัง
“ทำไม?”
อาเรนมองเธอ
“เพราะข้าตัดสินใจผิด”
เขาหลับตา
“และการตัดสินใจของข้า ทำให้มังกรจำนวนมากต้องตาย”
ลิเลียนกำสร้อยของแม่แน่น
เธออยากโกรธ
อยากเกลียด
แต่เมื่อเห็นสายตาของอาเรน เธอกลับเห็นเพียงความเสียใจที่มันแบกมานานหลายปี
“แล้วทำไมแม่ยังไว้ใจเจ้า?”
อาเรนตอบเบา ๆ
“เพราะเซเรน่ารู้ว่า คนที่เคยทำผิดยังสามารถเลือกทำสิ่งที่ถูกต้องได้”
ลิเลียนเงียบไป
คำพูดนั้นติดอยู่ในใจ
ทันใดนั้น เสียงระฆังจากยอดเขาก็ดังขึ้น
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สามครั้ง
มังกรทุกตัวบนท้องฟ้าหยุดนิ่ง
มังกรสีขาวเงยหน้าขึ้น
“สายเกินไปแล้ว”
“อะไร?”
มันมองไปยังท้องฟ้าทางตะวันตก
เหนือเทือกเขา เงาดำขนาดมหึมากำลังเคลื่อนตัวเข้ามา
“ราชามังกรเงากำลังข้ามประตูมา”
ลิเลียนเบิกตากว้าง
“เป็นไปไม่ได้ ประตูถูกปิดแล้ว”
มังกรสีขาวส่ายหน้า
“ไม่”
มันมองตราบนข้อมือของเธอ
“ประตูไม่ได้ปิด”
“มันเพียงเปลี่ยนที่อยู่”
ลิเลียนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
เงาดำกำลังปกคลุมพระจันทร์สีเงินทีละน้อย
และในวินาทีนั้น เธอก็เข้าใจความจริงที่น่ากลัวที่สุด
มอร์ดราไม่ได้ตามพวกเธอเข้ามาทางประตู
มันใช้เธอเป็นประตูเอง
จบตอนที่ 12
ความคิดเห็น
0