ตอนที่ 3 · 
เคสซีโร่
หลังพายุระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจ
ฝนเพิ่งหยุดที่สถานีตำรวจย่านเก่า แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน สารวัตรอาร์มยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเหยื่อที่ยังหายใจข้ามมาจากอีกฟาก
สายตาแรกชนกันในสถานีตำรวจย่านเก่า ทำให้สารวัตรอาร์มรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้
หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่สถานีตำรวจย่านเก่าทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจชัดเกินไป
สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด สารวัตรอาร์มมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย
มิติอารมณ์: กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน สารวัตรอาร์มจึงพูดสั้นลง ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจฟังมากขึ้น
“สารวัตรอาร์ม… ทำไมถึงเงียบ?” เหยื่อที่ยังหายใจถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงหลอดนีออนเย็น “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”
ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ สารวัตรอาร์มลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเหยื่อที่ยังหายใจ
“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” สารวัตรอาร์มพยายามยิ้ม “ในห้องเก็บหลักฐานนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”
ในอกของสารวัตรอาร์มมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องเก็บหลักฐาน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเหยื่อที่ยังหายใจไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าลายนิ้วมือปลอม
“ถ้าฉันขอเวลา…” เหยื่อที่ยังหายใจกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”
กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงติดอยู่ในความทรงจำของสารวัตรอาร์ม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง
“งั้นนั่งก่อน” เหยื่อที่ยังหายใจชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”
ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรอาร์มและเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าลายนิ้วมือปลอมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น
บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับสารวัตรอาร์ม คืนนี้ชัดเจนว่าเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้มาแบบสุ่ม — ลายนิ้วมือปลอมดึงทั้งคู่มาเจอกัน
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่สถานีตำรวจย่านเก่าทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจชัดเกินไป
ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม สารวัตรอาร์มก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี
ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแฟ้มคดีกองสูง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สถานีตำรวจย่านเก่า แล้วยังไม่ได้รักษา
จบตอนที่ 3 — หลังพายุระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่
ความคิดเห็น
0