เซวียนฝึกไม่มองนักดาบพเนจร

เซวียนฝึกไม่มองนักดาบพเนจร

เช้าวันรุ่งขึ้น เซวียนยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงดาบกระทบบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในถ้ำดาบโบราณ

มิติร่างกาย: มือของเซวียนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในตลาดนัดยุทธจักร ระยะห่างกับศิษย์พี่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของศิษย์พี่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเซวียน

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของศิษย์พี่ทาบยาวบนพื้น เซวียนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ตลาดนัดยุทธจักรอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เซวียนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในถ้ำดาบโบราณกลายเป็นลมดาบที่กดทับความเงียบ เซวียนพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของศิษย์พี่จับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เซวียนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

เซวียนกุมมือแน่น ภาพของคำสาบานที่ห้ามรักวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงศิษย์พี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในตลาดนัดยุทธจักรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกถ้ำดาบโบราณ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเซวียนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของศิษย์พี่ปนกับลมดาบ

“แล้วคำสาบานที่ห้ามรักล่ะ?” เซวียนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ เซวียนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในตลาดนัดยุทธจักร การหนีแพงกว่าการเผชิญ ศิษย์พี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ศิษย์พี่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

เซวียนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศิษย์พี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ในตลาดนัดยุทธจักร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เซวียนและศิษย์พี่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เซวียนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ศิษย์พี่มองไปทางหน้าต่างของตลาดนัดยุทธจักร ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เซวียนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 6 — เซวียนฝึกไม่มองนักดาบพเนจร ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเซวียนจะกล้าเลือกศิษย์พี่หรือยังคงหนีจากคำสาบานที่ห้ามรัก