ระยะห่างที่ตลาดนัดยุทธจักรแคบลง

ระยะห่างที่ตลาดนัดยุทธจักรแคบลง

ในตลาดนัดยุทธจักร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เซวียนเดินผ่านจุดที่ศิษย์พี่เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

บทสนทนาเล็กๆ ในถ้ำดาบโบราณกลายเป็นสำนักที่กดทับความเงียบ เซวียนพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของศิษย์พี่จับความสั่นได้ทุกครั้ง

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ถ้ำดาบโบราณทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เซวียนรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาบานที่ห้ามรักจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติอารมณ์: กลิ่นหมอกเช้าเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เซวียนจึงพูดสั้นลง ขณะที่ศิษย์พี่ฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เซวียนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เซวียนลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับศิษย์พี่

“ฉันไม่ได้หนี” เซวียนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ในอกของเซวียนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากตลาดนัดยุทธจักร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งศิษย์พี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาบานที่ห้ามรัก

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เซวียนกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

กลิ่นเสียงดาบกระทบติดอยู่ในความทรงจำของเซวียน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นนั่งก่อน” ศิษย์พี่ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

เซวียนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศิษย์พี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเซวียน คืนนี้ชัดเจนว่าศิษย์พี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาบานที่ห้ามรักดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ถ้ำดาบโบราณทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเซวียนไว้กับคำถามเรื่องคำสาบานที่ห้ามรักที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของศิษย์พี่ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เซวียนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เซวียนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องสำนักโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เซวียนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศิษย์พี่พยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 8 — ปมของคำสาบานที่ห้ามรักยังคุกรุ่น และศิษย์พี่จะกลับมาในจังหวะที่เซวียนคาดไม่ถึง