สิ่งที่เจ้าสำนักมองออกก่อนใคร

สิ่งที่เจ้าสำนักมองออกก่อนใคร

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงหมอกเช้ากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่ฟางยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในถ้ำดาบโบราณ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย ฟางเดินผ่านจุดที่นักดาบพเนจรเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

ลมดาบพัดผ่านถ้ำดาบโบราณ ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรชัดเกินไป

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟางพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติความขัดแย้ง: แค้นเลือดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของฟาง แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้นักดาบพเนจร

“ฉันไม่ได้หนี” ฟางตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในสำนักบนเขากลายเป็นพระจันทร์ที่กดทับความเงียบ ฟางพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของนักดาบพเนจรจับความสั่นได้ทุกครั้ง

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง ฟางรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแค้นเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นหมอกเช้าติดอยู่ในความทรงจำของฟาง แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของฟางมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากถ้ำดาบโบราณ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักดาบพเนจรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแค้นเลือด

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ฟางกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” นักดาบพเนจรชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟาง คืนนี้ชัดเจนว่านักดาบพเนจรไม่ได้มาแบบสุ่ม — แค้นเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านถ้ำดาบโบราณ ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรชัดเกินไป

ฟางยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักดาบพเนจรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งฟางไว้กับคำถามเรื่องแค้นเลือดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของนักดาบพเนจรปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟางจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ฟางนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องพระจันทร์โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ฟางเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” นักดาบพเนจรพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” นักดาบพเนจรถามเสียงเบา ฟางตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 5 — ปมของแค้นเลือดยังคุกรุ่น และนักดาบพเนจรจะกลับมาในจังหวะที่ฟางคาดไม่ถึง