ตอนที่ 6 · 
Liora
ความทรงจำไหลกลับเข้ามาพร้อมกัน
ไม่ใช่ทีละภาพ
แต่เป็นเหมือนกำแพงที่พังลงในหัวของภาคิน
เสียงฝน
สถานีรถไฟ
มือของเรย์
กลิ่นควัน
เสียงร้องไห้
และเลือด
มากมายเหลือเกิน
ภาคินทรุดลงกับพื้น
“อึก…”
เขากุมศีรษะ
ภาพหนึ่งชัดขึ้นมา
ครั้งแรก
เขากับเรย์ยืนอยู่บนชานชาลา
เรย์กำลังร้องไห้
“อย่าไป”
ภาคินพูด
แต่เรย์กลับส่ายหน้า
“ถ้าฉันไม่ทำ นายจะตาย”
จากนั้น…
เสียงปืนดังขึ้น
ภาพดับ
ครั้งที่สอง
ห้องมืด
เรย์กำลังโอบกอดเขา
“ขอโทษ”
แล้วทุกอย่างกลายเป็นสีแดง
ครั้งที่สาม
โรงพยาบาล
ภาคินนอนอยู่บนเตียง
เรย์ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง
ก่อนหันกลับมา
“คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้นายตาย”
ภาพดับ
ครั้งที่สี่
ครั้งที่ห้า
ครั้งที่หก
ครั้งที่เจ็ด
ทุกครั้งจบลงเหมือนกัน
ภาคินตาย
และทุกครั้ง…
เรย์เป็นคนอยู่ตรงนั้น
“ไม่…”
ภาคินส่ายหน้า
“ไม่จริง”
เรย์คุกเข่าลงตรงหน้า
“ภาคิน”
“อย่าแตะฉัน!”
ภาคินผลักมือเขาออก
“นายฆ่าฉัน”
เรย์นิ่ง
ไม่มีการปฏิเสธ
ไม่มีข้อแก้ตัว
“ใช่”
คำตอบนั้นทำให้ภาคินเจ็บยิ่งกว่าเดิม
“ทำไม?”
“เพราะฉันไม่มีทางเลือก”
“ไม่มีทางเลือก?”
ภาคินหัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวด
“นายฆ่าฉันเจ็ดครั้ง แล้วบอกว่าไม่มีทางเลือก?”
“ทุกครั้งที่ฉันไม่ฆ่านาย นายจะตายด้วยวิธีที่แย่กว่าเดิม”
“แล้วนายก็เลือกฆ่าฉัน?”
“ใช่”
เรย์หลับตา
“เพราะอย่างน้อย…ฉันเป็นคนสุดท้ายที่นายเห็น”
ภาคินนิ่งไป
“ฉันยอมให้ตัวเองเป็นคนที่นายเกลียด”
เรย์พูดต่อ
“ดีกว่าให้โลกนี้เป็นคนฆ่านาย”
ภาคินลุกขึ้น
เขาเดินถอยออกไป
“ฉันไม่เข้าใจ”
“ฉันรู้”
“แล้วทำไมเรายังย้อนกลับมา?”
“เพราะนายไม่ยอมตาย”
ภาคินหันกลับ
“อะไรนะ?”
เรย์มองเขา
“หลังจากทุกครั้งที่นายตาย ฉันจะย้อนเวลา”
“แล้ว?”
“ฉันพยายามเปลี่ยนเหตุการณ์”
“แต่ก็ไม่สำเร็จ”
“ใช่”
เรย์กำมือแน่น
“เพราะทุกครั้งที่ฉันเปลี่ยนเหตุการณ์ จุดจบก็เหมือนเดิม”
ภาคินมองเขา
“แล้วครั้งที่แปดล่ะ?”
เรย์ไม่ตอบทันที
ก่อนพูดว่า
“ครั้งนี้แตกต่าง”
“ยังไง?”
“ครั้งนี้นายจำได้ทั้งหมดตั้งแต่เริ่มต้น”
ภาคินนิ่ง
“หมายความว่า…”
“วงจรกำลังพัง”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ทั้งคู่หันไปมอง
หน้าจอของภาคินสว่าง
ไม่มีหมายเลข
มีเพียงคำว่า
THE OBSERVER
เรย์หน้าซีดทันที
“อย่ารับ”
ภาคินมองเขา
“นายรู้จัก?”
“ใช่”
“ใคร?”
“คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด”
โทรศัพท์ยังดังต่อเนื่อง
ภาคินกดรับ
“คุณภาคิน”
เสียงชายคนเดิม
แต่ครั้งนี้ฟังดูชัดกว่าเดิม
“คุณจำได้แล้วสินะ”
“แกเป็นใคร?”
“คนที่เฝ้าดูพวกคุณมาตลอดเจ็ดครั้ง”
“ทำไม?”
“เพราะผมต้องแน่ใจว่าความรักของพวกคุณแข็งแรงพอหรือไม่”
ภาคินขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอะไร?”
ปลายสายหัวเราะ
“พวกคุณคิดว่าการย้อนเวลาคือคำสาป”
“แล้วมันไม่ใช่?”
“ไม่”
เสียงนั้นตอบ
“มันคือการทดลอง”
ภาคินรู้สึกหนาวขึ้นมา
“ทดลองอะไร?”
“ว่ามนุษย์สองคนจะยอมเสียสละได้มากแค่ไหนเพื่อความรัก”
เรย์เข้ามาแย่งโทรศัพท์
“หยุดมัน!”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนหัวเราะ
“คุณเรย์”
เรย์ตัวแข็ง
“ครั้งที่เจ็ดคุณทำได้ดีมาก”
ภาคินหันไปมองเรย์
“มันรู้จักนาย”
“ใช่”
“นายเคยคุยกับมัน?”
เรย์ไม่ตอบ
เสียงปลายสายพูดต่อ
“แต่ครั้งที่แปด…เรามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย”
“อะไร?”
“ครั้งนี้ไม่ใช่คุณเรย์ที่จะต้องฆ่าคุณภาคิน”
ภาคินชะงัก
“แล้วใคร?”
เสียงนั้นหัวเราะเบา ๆ
“คุณภาคินต่างหาก”
สายถูกตัด
ห้องเงียบ
ภาคินหันไปมองเรย์
“มันหมายความว่าอะไร?”
เรย์ส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้”
“นายโกหก”
“ครั้งนี้ฉันไม่รู้จริง ๆ”
ภาคินจ้องเขา
ก่อนเดินไปหยิบแหวนจากโต๊ะ
ทันทีที่นิ้วแตะแหวน…
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้น
เขากับเรย์ยืนอยู่ในห้องเดียวกัน
แต่เป็นอนาคต
เรย์กำลังร้องไห้
ภาคินยืนถือมีด
และมีเลือดเปื้อนมือ
“ไม่…”
ภาพดับลง
ภาคินปล่อยแหวน
“ฉันเห็นอนาคต”
เรย์มองเขา
“อะไร?”
“ฉันฆ่านาย”
เรย์เงียบ
“มันเป็นจริง”
ภาคินมองมือของตัวเอง
“ฉันฆ่านาย”
เรย์เดินเข้ามา
“ภาคิน”
“อย่าเข้ามา”
“ฟังฉันก่อน”
“นายฆ่าฉันมาเจ็ดครั้ง”
“เพราะฉันรักนาย”
“แล้วครั้งนี้?”
เรย์หยุด
“ถ้าฉันต้องเป็นคนฆ่านายอีกครั้ง ฉันจะทำ”
ภาคินมองเขาด้วยความเจ็บปวด
“แล้วถ้าครั้งนี้ฉันเป็นคนฆ่านายล่ะ?”
เรย์ยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่ภาคินเคยเห็น
“งั้นฉันก็จะยอม”
“นายบ้าไปแล้ว”
“ใช่”
เรย์ก้าวเข้ามาใกล้
“ฉันบ้ามานานแล้ว”
เขาจับมือภาคิน
“เพราะถ้าให้ฉันเลือกอีกกี่ครั้ง…”
เรย์สบตาเขา
“ฉันก็จะเลือกนาย”
ภาคินหลับตา
น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
“ทำไมต้องเป็นเรา?”
“ฉันไม่รู้”
“ทำไมต้องรักกันแล้วต้องมีคนตาย?”
“ฉันก็ไม่รู้”
“แล้วเราจะทำยังไง?”
เรย์ยกมือเช็ดน้ำตาให้เขา
“ครั้งนี้…เราไม่เล่นตามกฎ”
เวลา 03:21 น.
ทั้งคู่เดินออกจากบริษัท
ไม่มีใครพูดอะไร
พวกเขารู้เพียงอย่างเดียวว่า…
ถ้าอยากหลุดจากวงจรนี้
ต้องหาให้ได้ว่าใครเป็นคนสร้างมัน
แต่ก่อนจะขึ้นรถ
โทรศัพท์ของภาคินสั่นอีกครั้ง
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
“ถ้าอยากรู้ว่าใครสร้างวงจร…”
ภาคินเลื่อนลง
“ไปที่โรงพยาบาลเก่า ชั้นใต้ดิน”
ข้อความที่สาม
“แต่ระวังไว้”
และข้อความสุดท้าย
“คนที่รอพวกคุณอยู่ที่นั่น…ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว”
ภาคินเงยหน้าขึ้น
เรย์อ่านข้อความเดียวกันบนโทรศัพท์ของตัวเอง
“ไปไหม?”
เรย์ถาม
ภาคินมองเขา
ครั้งนี้ไม่มีความลังเล
“ไป”
เขาจับมือเรย์
“แต่ไม่ว่าเราจะเจออะไร…”
ภาคินบีบมือแน่น
“ห้ามปล่อยมือฉัน”
เรย์ยิ้ม
“สัญญา”
ทั้งคู่ขึ้นรถ
โดยไม่รู้เลยว่า…
ที่โรงพยาบาลเก่าแห่งนั้น
มีใครบางคนกำลังรอพวกเขาอยู่
และคนคนนั้น…
คือคนที่ภาคินเคยคิดว่าตายไปแล้วเมื่อเจ็ดปีก่อน
ความคิดเห็น
0