ตอนที่ 9 · 
Liora
ภาคินปล่อยมือเรย์
เพียงไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา มือคู่นั้นยังเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย
แต่ตอนนี้…
เขากลับรู้สึกว่ามันอันตรายที่สุด
“ภาคิน”
เรย์เรียกเขา
ภาคินถอยหลัง
“อย่าเข้ามา”
“ฟังฉันก่อน”
“นายฆ่าฉัน”
เสียงของภาคินสั่น
“เจ็ดปีก่อน…นายฆ่าฉัน”
เรย์ส่ายหน้า
“ฉันไม่เคยทำ”
“แต่ฉันจำได้”
“ความทรงจำที่นายเห็นอาจไม่ใช่ความจริง”
“แล้วอะไรคือความจริง?”
เรย์เงียบ
ภาคินหัวเราะเบา ๆ
“นายเองยังตอบไม่ได้”
เสียงของ The Observer ดังจากลำโพง
“ดีมาก”
ภาคินหันไปมองกล้องบนเพดาน
“แกต้องการอะไร?”
“ผมอยากให้คุณจำ”
“จำอะไร?”
“คืนที่คุณตาย”
หน้าจอขนาดใหญ่ตรงกลางห้องเปิดขึ้น
ภาพจากกล้องวงจรปิดปรากฏ
วันที่บนภาพคือ
21 สิงหาคม 2019
ภาคินมองภาพอย่างไม่กะพริบตา
สถานีรถไฟ
ฝนตกหนัก
ชายสองคนยืนอยู่บนชานชาลา
เขากับเรย์
เหมือนในความทรงจำ
แต่คราวนี้ภาพชัดกว่าทุกครั้ง
เรย์กำลังถือมีด
ภาคินในภาพกำลังร้องไห้
“อย่าเข้ามา”
เสียงของตัวเองดังออกจากลำโพง
“เรย์ นายต้องไป”
เรย์ส่ายหน้า
“ฉันไม่ไป”
“ถ้านายอยู่ ฉันจะตาย”
“ฉันไม่สน”
“แต่ฉันสน!”
ภาคินในภาพตะโกน
“ฉันไม่อยากเห็นนายตาย!”
เรย์กำมีดแน่น
“ถ้าอย่างนั้นให้ฉันทำ”
“ไม่!”
ภาพกระตุก
เสียงฝนดังขึ้น
เรย์เดินเข้าไปหา
แล้ว…
ภาพดับ
หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำ
ภาคินยืนนิ่ง
“นี่คือทั้งหมด?”
The Observer ตอบ
“ไม่”
หน้าจอเปิดอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้เป็นภาพจากอีกมุมหนึ่ง
กล้องอยู่บนตึกฝั่งตรงข้าม
และสิ่งที่เห็น…
แตกต่างจากภาพแรกโดยสิ้นเชิง
มีชายอีกคนอยู่ในภาพ
เขายืนอยู่ด้านหลังเรย์
ถือปืน
ภาคินเบิกตา
“ใคร?”
ภาพซูมเข้า
ใบหน้าของชายคนนั้นปรากฏชัดขึ้น
ภาคินหน้าซีด
“พี่คิรัน…”
คิรันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับนิ่ง
เรย์หันไปหาเขา
“คุณอยู่ที่นั่น?”
คิรันไม่ตอบ
“พี่อยู่ที่สถานี?”
ภาคินถาม
คิรันหลับตา
“ใช่”
“ทำไม?”
“เพราะฉันต้องหยุดนาย”
“หยุดอะไร?”
คิรันมองเขา
“ไม่ให้นายฆ่าเรย์”
ภาคินชะงัก
“ผม?”
“ใช่”
คิรันพูดช้า ๆ
“คืนนั้นนายเป็นคนถือมีด”
ภาคินหันกลับไปมองภาพ
ในภาพแรก…
เรย์ถือมีด
แต่ภาพที่สอง…
มีดอยู่ในมือของภาคิน
ภาพแรกถูกตัดต่อ
ภาพจริงกำลังปรากฏขึ้น
“แล้วใครฆ่าฉัน?”
ภาคินถาม
คิรันไม่ตอบ
The Observer พูดแทน
“ไม่มีใครฆ่าคุณ”
ภาคินหันไปมองลำโพง
“อะไรนะ?”
“คุณตายเพราะตัวคุณเอง”
“ไม่จริง”
“คุณเป็นคนสร้างเครื่องต้นแบบ”
ภาคินนิ่ง
“เครื่องย้อนเวลา?”
“ไม่ใช่”
เสียงนั้นตอบ
“เครื่องถ่ายโอนความทรงจำ”
เรย์ขมวดคิ้ว
The Observer พูดต่อ
“คุณรู้ว่าร่างกายของคุณกำลังจะตายจากโรคที่รักษาไม่ได้”
ภาคินรู้สึกปวดหัวทันที
ภาพบางอย่างปรากฏขึ้น
โรงพยาบาล
ผลตรวจ
มือของเขาที่กำกระดาษ
คำว่า…
ระยะสุดท้าย
เขาหลับตา
“ไม่…”
“คุณจึงสร้างเครื่องขึ้นมา”
เสียงนั้นพูด
“คุณต้องการถ่ายโอนความทรงจำทั้งหมดของตัวเองไปยังร่างใหม่”
ภาคินหันไปมองคิรัน
“พี่รู้?”
คิรันพยักหน้า
“ฉันพยายามหยุดนาย”
“ทำไม?”
“เพราะมันไม่ใช่การถ่ายโอนความทรงจำ”
คิรันมองเขา
“มันคือการสร้างคนใหม่ที่คิดว่าตัวเองเป็นนาย”
ภาคินนิ่ง
เรย์เดินเข้ามา
“ถ้าอย่างนั้น…”
เขามองภาคิน
“คนตรงหน้าผมคือใคร?”
The Observer ตอบ
“สำเนาความทรงจำของภาคิน”
ภาคินหลับตา
ความจริงนั้นเจ็บปวดกว่าการถูกฆ่าเสียอีก
เขาอาจไม่มีร่างกายของตัวเอง
ไม่มีอดีตของตัวเอง
ไม่มีชีวิตของตัวเอง
แต่เขามีความรู้สึก
และสิ่งเดียวที่เขารู้แน่ชัดคือ…
เขารักเรย์
“ถ้าฉันเป็นแค่ความทรงจำ”
ภาคินถาม
“ทำไมฉันถึงรักเขา?”
The Observer เงียบไป
ครั้งแรกที่เสียงนั้นไม่ตอบทันที
ภาคินยิ้มทั้งน้ำตา
“ตอบไม่ได้สินะ”
เรย์เดินเข้ามาหา
“เพราะมันไม่สำคัญ”
ภาคินหันไปมอง
“อะไร?”
“นายเป็นใครก็ไม่สำคัญ”
เรย์พูด
“สำคัญแค่ว่า นายคือคนที่ฉันรัก”
ภาคินน้ำตาไหล
“แต่ฉันอาจไม่มีวันอยู่กับนายได้”
“ฉันไม่สน”
“ฉันอาจหายไป”
“ฉันจะตามหา”
“ฉันอาจไม่ใช่คนเดิม”
เรย์ยิ้ม
“ฉันจะตกหลุมรักใหม่”
ภาคินหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา
“นายพูดเหมือนมันง่าย”
“สำหรับฉันมันง่าย”
เรย์เดินเข้ามาใกล้
“รักนายมันไม่เคยยาก”
ทันใดนั้นเสียงเตือนดังขึ้น
MEMORY OVERLAP: 98%
คิรันหันไปมองเครื่อง
“ไม่ดีแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ระบบกำลังลบตัวตนที่ไม่ใช่ต้นฉบับ”
ภาคินมองหน้าจอ
SUBJECT B — KIN
DELETION IN 02:00
สองนาที
“ถ้าอย่างนั้นฉันต้องหายไป?”
คิรันพยักหน้า
“ถ้าไม่หยุดระบบ”
เรย์หันไปยังเครื่อง
“หยุดมัน”
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
“เพราะต้องมีคนยืนยันการลบ”
ภาคินเข้าใจทันที
“ใคร?”
คิรันมองเรย์
“ต้นฉบับ”
เรย์นิ่ง
“ให้ผมทำ?”
“ใช่”
“ถ้าผมไม่ทำ?”
“ระบบจะลบทั้งสองคน”
เรย์กำหมัด
ภาคินเดินเข้าไปหา
“ทำเถอะ”
“ไม่”
“เรย์”
“ฉันไม่ทำ”
“นายต้องทำ”
“ไม่”
เรย์มองเขา
“ฉันเสียเวลาตามหานายมาเจ็ดปี”
“แต่ฉันไม่ได้มีชีวิตจริง”
“สำหรับฉันนายมี”
“เรย์…”
“ฉันไม่สนว่าเครื่องจะเขียนว่านายเป็นอะไร”
เรย์จับมือเขา
“นายคือภาคินของฉัน”
ตัวเลขลดลง
01:12
01:11
ภาคินมองมือของเรย์
ก่อนนึกถึงข้อความในตอนแรก
อย่าจูบเขาอีกเป็นครั้งที่สอง
เขาเริ่มเข้าใจแล้ว
มันไม่ได้เตือนเรื่องความทรงจำ
แต่มันเตือนเรื่องวงจร
ถ้าพวกเขาจูบกัน…
ระบบจะเริ่มใหม่
ภาคินมองเรย์
“ฉันรู้วิธีหยุดมันแล้ว”
“อะไร?”
“เราต้องย้อนเวลา”
เรย์ส่ายหน้า
“ไม่”
“ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อหนี”
ภาคินยิ้ม
“แต่เพื่อกลับไปก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่ม”
เรย์มองเขา
“แล้วนายจะทำอะไร?”
ภาคินจับมือเขาแน่น
“เปลี่ยนเหตุการณ์แรก”
00:47
เสียงเตือนดังขึ้น
คิรันตะโกน
“ถ้าจะทำ ต้องทำตอนนี้!”
ภาคินมองเรย์
“ครั้งแรกที่เราจูบกัน…”
เขาพูดเบา ๆ
“มันไม่ใช่จุดเริ่มต้น”
เรย์ขมวดคิ้ว
“แล้วอะไรคือจุดเริ่มต้น?”
ภาคินมองหน้าจอ
ไฟล์หนึ่งปรากฏขึ้น
LOOP 00
ไม่มีใครเคยเปิดมัน
ภาคินกดเข้าไป
ภาพบนหน้าจอทำให้เขาแทบหยุดหายใจ
เป็นภาพของเขาและเรย์…
แต่เด็กกว่าปัจจุบันหลายปี
ทั้งคู่กำลังยืนอยู่ในห้องเรียน
และด้านหลังมีข้อความเขียนอยู่บนกระดาน
“ถ้าพวกนายรักกัน โลกจะต้องมีคนตายหนึ่งคน”
ภาคินมองเรย์
“เรายังมี Loop 00”
เรย์พยักหน้า
“งั้นกลับไปที่นั่น”
ตัวเลขเหลือ
00:20
ภาคินกำมือเรย์
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…”
“ฉันจะไม่ปล่อยมือ”
“สัญญา?”
“สัญญา”
ภาคินโน้มตัวเข้าไปใกล้
แต่ก่อนริมฝีปากจะสัมผัสกัน…
หน้าจอทุกจอดับพร้อมกัน
เสียงของ The Observer ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย
“ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น”
โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาว
และเมื่อภาคินลืมตาขึ้นอีกครั้ง…
เขากำลังนั่งอยู่ในห้องเรียน
ข้าง ๆ คือเรย์ในวัยสิบแปดปี
เรย์หันมายิ้มให้
“นายชื่ออะไร?”
ภาคินมองเขา
น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมา
เพราะครั้งนี้…
เขาจำทุกอย่างได้
ความคิดเห็น
0